Katolicy.eu

Jan Paweł II – Ameryka Południowa 1988

         7.05.1988 r. Ojciec Św. Jan Paweł II wyruszył w swoją 37 pielgrzymkę. Tym razem Namiestnik Chrystusowy zamierzał przybyć do Urugwaju Boliwii, Peru i Paragwaju.  Była to już 9 podróż do Ameryki Łacińskiej.

Papież Słowianin pielgrzymkę rozpoczął od Urugwaju, który w okresie dyktatury wojskowej, został poddany brutalnej ateizacji. W pragnieniu wymazania wszystkiego co chrześcijańskie wojskowi zmienili Wielki Tydzień na tydzień turystyki a Niepokalane Poczęcie na dzień plaży. W powitalnym przemówieniu wygłoszonym w stolicy Urugwaju Montevideo Jan Paweł II apelował: Oby Bóg sprawił, że moja podróż apostolska pobudzi do uważniejszego słuchania orędzia chrześcijańskiego. Następnego dnia spotkał się z robotnikami w Melo, gdzie mówił o cywilizacji pracy oraz sprawował uroczystą Eucharystię w Floridzie, po której dokonał aktu zawierzenia Urugwaju Matce Bożej.

   9.05.1988 r. po odprawieniu Mszy Św. w Salto, Jan Paweł II poleciał do Boliwii, gdzie wygłosił telewizyjne orędzie do pracowników środków społecznego przekazu z okazji Dnia Dziennikarza. Następnego dnia Namiestnik Chrystusowy celebrował Mszę św. na lotnisku El Alto, spotkał się z władzami Boliwii oraz przedstawicielami wyznań chrześcijańskich i wspólnoty żydowskiej. 11.05.1988 r. Papież Słowianin spotkał się z górnikami i rolnikami w Opruro oraz z młodzieżą na stadionie Capriles. Następnego dnia 60 000 ludzi przybyło na Mszę św. celebrowaną na stadionie Estadio Patria. 13.05.1988 r. nadszedł czas na spotkanie z polskimi misjonarzami oraz boliwijskimi dziećmi. Podczas sprawowanej tego dnia w Santa Cruz Mszy Św. powiedział: Podkreślam waszego ducha Gościnności, cierpliwości i umiejętności przyjmowania cierpień; radości w odczuwaniu życia i wynikający z niej optymizm...!.

  14.05.1988 r. Jan Paweł II przybył do Peru. Następnego dnia w obecności 2 milionów wiernych, podczas uroczystej Eucharystii zakończył Kongres Eucharystyczny i Maryjny krajów boliwariańskich.

16.05.1988 r. Jan Paweł II przybył do stolicy Paragwaju. – Asunción. Wskutek straszliwej ulewy powitanie odbyło się ono w holu lotniska. Jan Paweł II ucałował posadzkę sali recepcyjnej, po czym wysłuchał przemówienia dyktatora gen. Alfredo Stroessnera. W odpowiedzi stwierdził, że: nie ma wolności tam, gdzie Kościół jest zależny od państwa. Obie te rzeczywistości muszą istnieć niezależnie, funkcjonować na zasadzie komplementarności, czego warunkiem jest wolność.

Następnie Ojciec Święty udał się na błonia, gdzie mimo ulewy oczekiwało go 300 000 wiernych. W celebrowanej tam Mszy św. kanonizował trzech błogosławionych jezuitów-męczenników, zamordowanych przez Indian w listopadzie 1628 r. W wygłoszonej wówczas homilii tłumaczył: Ich żarliwość w ratowaniu dusz kazała im czynić wszystko, co tylko możliwe, aby służyć ubogim i opuszczonym. Jedynym celem wszystkich ich chwalebnych wysiłków na rzecz tubylczej ludności – tak potrzebującej duchowej i humanitarnej pomocy – wszystkich trudów i cierpień, było dzielenie się wielkim skarbem, jaki nieśli z sobą: wiarą w Jezusa Chrystusa, Zbawiciela i wyzwoliciela człowieka, zwycięzcę grzechu i śmierci.

17.05.1988 r. w stołecznej katedrze Jan Paweł II spotkał się z duchowieństwem, siostrami zakonnymi, zakonnikami i seminarzystami, akcentując wagę dawania świadectwa chrześcijańskiego. Następnie odleciał do Villarrica, gdzie w deszczu odprawił Mszę św. dla 150 000 wiernych. Mówił: Postępujący rozwój przemysłu, handlu i usług nie może niesprawiedliwie obciążać rolników. Równocześnie wzrost produkcji w rolnictwie, hodowli i gospodarce leśnej musi znajdować odbicie w sprawiedliwym wynagradzaniu i poprawie życia wszystkich pracujących oraz członków ich rodzin.

Popołudnie Jan Paweł II spędził w Mariscal Estigarribia, gdzie na terenie misji św. Teresy od Dzieciątka Jezus spotkał się z Indianami. Wysłuchał ich świadectwa o gnębiących ich problemach, zwłaszcza tych, które wiążą się z posiadaniem ziemi, po czym zaapelował: do poczucia sprawiedliwości i do człowieczeństwa wszystkich tych, którzy mają władzę, aby wspomogli najbiedniejszych.

Po powrocie do Asunción późnym wieczorem Jan Paweł II spotkał się z działaczami opozycji. Odwołując się kilkakrotnie do encykliki Sollicitudo rei socialis, zwrócił uwagę, że Kościół nie tylko wzywa do czynienia dobra, lecz poprzez swą naukę społeczną pragnie oświecić ludzi i nadać właściwy kierunek ich słusznemu poszukiwaniu szczęścia, a także doprowadzić ich do odkrycia prawdy pośród tylu nowych propozycji wysuwanych przez panujące ideologie.

Ostatni dzień pobytu w Paragwaju Papież rozpoczął od wizyty w Encarnación, gdzie w parku Quiteria sprawował liturgię słowa. Na jej początku od dzieci otrzymał kwiaty z okazji 68. urodzin. Popołudniu celebrował Mszę św. w Caacupé - narodowym sanktuarium Paragwaju.

Miejscowy biskup Demetrio Aquino poprosił Ojca Świętego przygotowującego się w zakrystii do Mszy św. o modlitwę w intencji jego chrześnicy - dwuletniej Angeliki Marii, urodzonej z wodogłowiem i innymi groźnymi schorzeniami. Jan Paweł II położył rękę na główce dziewczynki i modlił się chwilę. Popłakujące i wiercące się dziecko uspokoiło się, a jego matka mogła uczestniczyć w całej długiej liturgii, wysłuchać papieskiej homilii osnutej wokół tajemnic maryjnych. Dziewica Maryja – tłumaczył Jan Paweł II - po swym Wniebowzięciu, żyje w chwale Majestatu Bożego, by świadczyć o przeznaczeniu wszystkich ludzi. Żyje w obecności Boga, aby się wstawiać za nami. W istocie, Jej misja polega na uobecnianiu i coraz większym przybliżaniu tajemnic Chrystusa, tajemnic Emanuela: zbliża Boga ku ludziom i zbliża ludzi ku Bogu.

 Po Mszy św., Jan Paweł II zawierzył Paragwaj Matce Bożej. Miesiąc później Angelica Maria została poddana operacji. Wodogłowie znikło całkowicie a Angelica Maria wyrosła na zdrową, ładną i wysportowaną dziewczynę, która świetnie się uczy studiując prawo.

Papieską wizytę w Paragwaju zakończyło spotkanie z młodzieżą w Asunción, która wielokrotnie brawami przerywała przemówienie, osnute wokół Ewangelii o bogatym młodzieńcu. Jan Paweł II zachęcał:...aby osiągnąć życie, aby osiągnąć niebo, należy spełniać przykazania (...) Niech przykazania nie jawią się wam jako coś negatywnego, jako ograniczające wolność zakazy albo jako ostrzeżenia przed karą. (...) Nie wahajcie się wstępować na trudną i wymagającą wytrwałości drogę osobistego uświęcenia (...), która prowadzi przez miłość i przez służenie braciom.

   Po przemówieniu papieskim przedstawiciele wszystkich diecezji Paragwaju złożyli na ręce Jana Pawła II przyrzeczenie i z jego rąk przyjęli duże drewniane krzyże – znak powierzonej im misji.

W słowie pożegnalnym przed odlotem do Rzymu Ojciec Święty powiedział: Pragnęliście, aby mottem mojej wizyty u was było »Posłaniec miłości«. Mocą tej miłości zatem, która wszystko może, raz jeszcze chciałbym wam powiedzieć, że klucz do jedności, pojednania i braterstwa znajduje się w Ewangelii. I tylko budując naród chrześcijański, w wierności waszym korzeniom najbardziej prawdziwym, będziecie mogli zbudować nowy Paragwaj.