Katolicy.eu

Pielgrzymka do Grecji, Syrii i na Maltę

4.05.2001 r. Ojciec Św. Jan Paweł II wyruszył w 93 pielgrzymkę apostolską do Grecji, Syrii i na Maltę, śladami Św. Pawła. Pierwsze dwa dni następca Św. Piotra spędził w Atenach. Głównym punktem pobytu w stolicy Grecji była wizyta na Areopagu, gdzie odczytano Wspólną deklarację Jana Pawła II i Arcybiskupa Aten i całej Grecji Christodoulosa. Obaj dostojnicy pisali w niej m.in.: „Zauważamy, że rozwojowi społecznemu i naukowemu człowieka nie towarzyszy głębsza refleksja nad znaczeniem i wartością życia, które na każdym etapie jest darem Bożym, ani też należyte uznanie wyjątkowej godności człowieka jako istoty stworzonej na obraz i podobieństwo Stwórcy. Co więcej, rozwój gospodarczy i techniczny nie jest w równej mierze udziałem całej ludzkości, ale jedynie jej niewielkiej części. Ponadto polepszenie warunków życia nie idzie w parze z otwarciem ludzkich serc na bliźnich, którzy cierpią głód i nagość. Jesteśmy powołani, aby wspólnie dążyć do zwycięstwa sprawiedliwości, nieść pomoc potrzebującym i z oddaniem służyć cierpiącym, pomni na słowa św. Pawła: «Bo królestwo Boże — to nie sprawa tego, co się je i pije, ale to sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym» (Rz 14, 17)”.

Jedyną Mszę Św. podczas pobytu w Grecji Jan Paweł II odprawił 5.05.2001 r. w Pałacu Sportu. Zgromadziła ona ponad 18 tys. wiernych spośród liczącej ok. 200 tys. wspólnoty greckich katolików. W homilii papież przekonywał: „Gorliwa troska o jedność Kościoła winna ożywiać wszystkich uczniów Chrystusa. «Niestety, przenieśliśmy przez próg nowego tysiąclecia także smutne dziedzictwo przeszłości. (...) droga przed nami jest jeszcze bardzo daleka» (Novo millennio ineunte, 48). To jednak nie powinno nas zniechęcać. Nasza miłość do Chrystusa każe nam coraz usilniej dążyć do jedności. Abyśmy mogli poczynić dalsze kroki w tym kierunku, musimy «rozpocząć na nowo od Chrystusa» (por. tamże, 29)”.

Kolejnym etapem podróży Jana Pawła II była, Syria do której przybył 5.05.2001 r. Kiedy pojawił się na schodach samolotu, zebrani na lotnisku przywitali go burzą oklasków i okrzykami: „Viva il Papa”. Prezydent Baszar el-Asaad witając Papieża, powiedział, że widzi w nim orędownika pokoju i zaapelował o poparcie dla Syrii, Libanu i Palestyńczyków w walce z izraelskim „uciskiem”. Jan Paweł II w swym pierwszym przemówieniu na syryjskiej ziemi mówił o znaczeniu Syrii dla kultury i tradycji chrześcijańskiej. Kiedy z ust Jana Pawła II padły wypowiedziane po arabsku słowa błogosławieństwa: „Niech Wszechmocny Bóg błogosławi Syrii pomyślnością i pokojem. As-salamu alaikum!”, rozległy się gromkie brawa dostojników syryjskich i gości zaproszonych na powitanie.

Następnego dnia Jan Paweł II celebrował Mszę Św. na stadionie Abbasydów w Damaszku, na którą przybyły tysiące miejscowych chrześcijan oraz z krajów ościennych: Libanu, Jordanii, Turcji, a nawet Iraku. Przybyli także żołnierze ze stacjonujących po syryjskiej stronie sił pokojowych ze Wzgórz Golan. Obecni byli także wierni i hierarchowie reprezentujący prawosławie oraz członkowie wspólnoty muzułmańskiej.

Szczególnie zabrzmiał w tym gronie papieski apel, by wszyscy uczniowie Chrystusa przekazywali prawdę Ewangelii „w języku właściwym każdej kulturze, nie tracąc nic z jej istoty ani nie wynaturzając jej sensu”. Liturgia była celebrowana po francusku i arabsku, jednak niektóre modlitwy zostały odmówione w językach starożytnych: ormiańskim, syryjskim, chaldejskim i aramejskim. Nieoczekiwanie pojawił się także... język polski. Witający Papieża patriarcha Grzegorz III Laham powiedział po polsku: „Jan Paweł II, kochamy cię!”. W homilii, poświęconej przede wszystkim pokojowi, Ojciec Święty wspomniał o prawie wszystkich mieszkających tu narodów, w tym także i Żydów, do pokoju i zgody.

Tego samego dnia Jan Paweł II odwiedził meczet Omajjadów w Damaszku i modlił się przy spoczywających tam szczątkach Św. Jana Chrzciciela. W wygłoszonym przy tej okazji przemówieniu zapewnił: «Żywię szczerą, że nasze dzisiejsze spotkanie w meczecie Omajjadów zostanie odebrane jako znak naszej zdecydowanej woli dalszego rozwijania dialogu międzyreligijnego między Kościołem katolickim a islamem».

Ostatnim punktem pobytu w Syrii było spotkanie z młodzieżą 7.05.2001 r. w grekomelchickiej katedrze Zaśnięcia NMP. Podczas spotkania kilku młodych chrześcijan z Iraku, Jordanii, Libanu i Syrii przedstawiło świadectwa swej wiary. Jan Paweł II podjął temat drogi, którą powinni wybrać młodzi ludzie i życzył im, aby „byli znakami pośród świata, widocznymi i wiarygodnymi przedstawicielami zbawczej obecności Jezusa, niezależnie od miejsca, w którym żyją i pracują”. Młodzi wielokrotnie przerywali papieską katechezę oklaskami, głośno skandowali: „John Paul II, we love you!” oraz pozdrowienia w języku arabskim.

8.05.2001 r. Jan Paweł I przybył na Maltę. W przemówieniu powitalnym na międzynarodowym lotnisku w Gudja przypomniał pobyt na wyspie św. Pawła Apostoła i życzył mieszkańcom kraju, aby byli dumni ze swego dziedzictwa religijnego i kulturowego. Przekonywał przybyłych: „Patrzcie w przyszłość z nadzieją i z nową energią przystąpcie do pracy, aby uczynić nowe tysiąclecie czasem solidarności i pokoju, miłości do życia i szacunku dla świata stworzonego przez Boga».

Centralnym punktem wizyty na Malcie była uroczysta Eucharystia celebrowana 9.05.2001 r. na przedmieściach La Valetty z udziałem około 200 tys. wiernych, czyli ponad połowy wszystkich obywateli kraju. W czasie uroczystej Eucharystii ogłosił pierwszych błogosławionych Kościoła na Malcie: Ignacego Falzoniego, s. Marię Adeodatę Pisani oraz ks. Jerzego Precę. Z tej okazji dzień 9 maja ogłoszono na Malcie świętem narodowym. Papież życzył przybyłym, by przez wstawiennictwo nowych błogosławionych Kościół na Malcie „ufnie podążał ku nowej erze jedności i dzielił odpowiedzialność między księży, zakonników i świeckich”. „Malto! Idź za Chrystusem z niepodzielnym sercem i nie bój się utwierdzać prawdy, która zbawia oraz wartości, które prowadzą do życia” — zakończył homilię następca Św. Piotra.

Opuszczając Maltę, Jan Paweł II zaapelował do jej mieszkańców: „Przyszłość pokoju w świecie zależy od umocnienia dialogu i zrozumienia między kulturami i religiami. Kontynuujcie swoje tradycje gościnności oraz swoje zaangażowanie narodowe i międzynarodowe na rzecz wolności, sprawiedliwości i pokoju”.

Samolot wiozący Jana Pawła II w drodze powrotnej do Rzymu przeleciał nad Wyspą św. Pawła, gdzie jesienią 60 r. zatonął statek, którym Apostoł płynął do Rzymu.