Katolicy.eu

3 apostolska podróż do Polski.

 

Biograf Jana Pawła II Marek Latasiewicz tak widział genezę III pielgrzymki do Polski: „Wprawdzie okazją do odwiedzenia po raz trzeci ojczyzny stał się Krajowy Kongres Eucharystyczny, ale dziś jest niewątpliwe, że kolejna wizyta Ojca Świętego była zaplanowanym etapem w procesie <rozmiękczania> totalitarnego systemu”.

8.06.1987 r. Ojciec Św. Jan Paweł II wylądował na warszawskim Okęciu. Odpowiadając na słowa powitania powiedział: „O ziemio Polska! Ziemio trudna i doświadczona! Ziemio piękna! Ziemio moja! Bądź pozdrowiona. I bądźcie pozdrowieni wy, Rodacy, którzy znacie radość i gorycz bytowania na tej ziemi”.  

Pierwszego dnia pielgrzymki Jan Paweł II spotkał się na Zamku Królewskim z Wojciechem Jaruzelskim i innymi dostojnikami PRL. Odpowiadając na powitanie stwierdził: „Trzeba zaczynać od społeczeństwa. Od ludzi. Każdy z tych ludzi ma swoją osobową godność, ma prawo tej godności odpowiadające. W imię tej godności słusznie każdy i wszyscy dążą do tego, aby być nie tylko przedmiotem nadrzędnego działania władzy, instytucji życia państwowego, ale być jej podmiotem. A być podmiotem – to znaczy: uczestniczyć w stanowieniu o pospolitej rzeczy wszystkich Polaków. Tylko wówczas naród żyje autentycznie własnym życiem, gdy w całej organizacji życia państwowego stwierdza swoją podmiotowość. Stwierdza, że jest gospodarzem w swoim domu”.

Pierwszego dnia pielgrzymki Jan Paweł II odprawił Mszę Św. w Kościele Wszystkich Św. rozpoczynając  II Krajowy Kongres Eucharystyczny. Nastepnego dnia przybył do Lublina, gdzie nawiedził obóz koncentracyjny na Majdanku, po czym spotkał się ze środowiskiem akademickim KUL-u, na którym sam przed laty wykładał. Tu wygłosił przemówienie, które zakończył następująco: „Uniwersytecie! <Alma Matr!> Jesteś objęty tą miłością,, którą Chrystus do końca umiłował. Jesteś objęty Eucharystią. Trwaj w tym zbawczym uścisku Odkupiciela świata. Służ prawdzie! Jeśli służysz Prawdzie – służysz Wolności. Wyzwoleniu człowieka i narodu. Służysz Życiu!”.

Kulminacyjnym punktem pobytu Jana Pawła II w Lublinie była  Msza św.

10.06.1987 r. Następca Św. Piotra udał się do Tarnowa, gdzie spotkał się z rolnikami na Mszy św. podczas której beatyfikował Karolinę Kózkównę. Po południu przybył do Krakowa, gdzie spotkał się z wiernymi na Błoniach.

Następnego dnia Jan Paweł II przybył na Bałtyk. Najpierw w Szczecinie odprawił Mszę św. dla rodzin. Wieczorem w Gdyni spotkał się z ludźmi morza. Powiedział wówczas: „Nie możemy iść naprzód – nie może być mowy o żadnym postępie, jeżeli w imię społecznej solidarności nie będą respektowane do końca prawa każdego człowieka. Jeżeli nie znajdzie się w życiu społecznym dość przestrzeni dla jego talentów i inicjatywy. A nade wszystko dla jego pracy. Tu, nad brzegiem Bałtyku, wypowiadam więc i ja to słowo, tę nazwę <Solidarność>, ponieważ należy ono do stałego przesłania społecznej nauki Kościoła. (...) Solidarność musi iść przed walką. Wówczas ludzkość może przetrwać. (...) Dopowiem: solidarność również wyzwala walkę. (...) Jest to walka o człowieka, o jego prawa, o jego prawdziwy postęp”. 

12.06.1987 r. Jan Paweł II przybył na Westerplatte. Tu, do licznie zgromadzonej młodzieży powiedział: „Każdy z Was, młodzi przyjaciele, znajduje też w życiu jakieś swoje <Westerplatte>. Jakiś wymiar zadań, które musi podjąć i wypełnić, jakąś słuszną sprawę, o którą nie można nie walczyć. Jakiś obowiązek, powinność, od której nie można się uchylić. Nie można <zdezerterować>. Wreszcie – jakiś porządek prawd i wartości, które trzeba <utrzymać> i <obronić>, tak jak to Westerplatte, w sobie i wokół siebie”.

Centralnym punktem pobytu polskiego papieża w Gdańsku była Msza św. odprawiona na Zaspie. Wieczorem dostojny gość przybył na Jasną Górę.

 13.06.1987 r. Jan Paweł II przybył do Łodzi. Tu celebrował Mszę św., podczas której 1 600 dzieci przystąpiło do pierwszej Komunii Św. oraz spotkał się z włókniarkami. Wieczorem w warszawskim kościele Św Krzyża spotkał się ze środowiskami twórczymi.

Ostatni dzień pielgrzymki Jan Paweł II rozpoczął od modlitwy na grobie ks. Jerzego Popiełuszki. Potem odprawił Mszę Św. na Placu defilad kończąc II Krajowy Kongres Eucharystyczny, podczas której beatyfikował bpa Michała Kozala. Swoje ostatnie, wygłoszone na Okęciu przemówienia zakończył następująco: „W Roku Pańskim 1987 wyrażam radość, że dane mi było – wraz z całym Kościołem w Polsce – odnowić, na szlaku Kongresu Eucharystycznego tę pewność, że Chrystus – Eucharystia jest dla nas <drogą i prawdą i życiem> (J 14,6) (...) całej mojej ziemskiej Ojczyźnie i wszystkim na świecie rodakom życzę proporcjonalnego uczestnictwa w (...) <postępie ludów>, którego Kościół tak bardzo pragnie dla wszystkich, poszukiwania i znajdowania tych dróg, które do tego postępu prowadzą.”

III Pielgrzymka Ojca Św. Jana Pawła II do ojczyzny stała się też okazją dla zniewolonego społeczeństwa, aby przypomnieć o swojej wierności zepchniętej do podziemia Solidarności. Historyk Wojciech Roszkowski relacjonował: „Uroczystość gdańska zamieniła się pod koniec w manifestację, a pokojowy pochód został brutalnie rozbity przez milicję. Podobnie było na krakowskich błoniach, gdzie MO wpadła w tłum, odbierając ludziom transparenty i używając armatek wodnych i gazów łzawiących”.

         19.06.1987 r. minister spraw wewnętrznych Czesław Kiszczak ostrzegał partyjnych towarzyszy na posiedzeniu Biura Politycznego: „Kierownicze gremia opozycyjne, czując się dowartościowanymi przez papieża, uaktywnią swoją działalność” Historyk Ryszard Gryz słowa te skomentował następująco: „Obawy gen. Kiszczaka okazały się całkowicie uzasadnione. Wydarzenia, jakie nastąpiły w ciągu kolejnych dwóch lat, dowody bowiem, że trzecia pielgrzymka Jana Pawła II stanowiła jeden z fundamentów transformacji ustrojowej w Polsce”.