KATOLICY.EU

 

Bp Czesław Kaczmarek, ordynariusz diecezji kieleckiej.

 

Czesław Kaczmarek ur. się 10.04.1895 r. w Lisewie Małym pod Sierpcem, w rodzinie chłopskiej. Po skończeniu Seminarium Nauczycielskiego w Wymyślinie, kształcił się w Liceum Diecezjalnym, a następnie w Seminarium Duchownym w Płocku. W czasie wojny polsko – bolszewickiej służył w wojsku jako ochotnik. Święcenia kapłańskie przyjął w 1922 r. w Nasielsku, po czym rozpoczął studia teologiczne na uniwersytecie w Lile i nauk społecznych na Sorbonie w Paryżu. Podczas pobytu we Francji był duszpasterzem polonijnym oraz uczestnikiem francuskich tygodni społecznych. Po obronie doktoratu, powrócił w 1929 r. do Polski i rozpoczął aktywną działalność w ramach Akcji Katolickiej na terenie diecezji płockiej, dochodząc do stanowiska dyrektora instytutu Akcji Katolickiej. Inicjował Ogniska Myśli Katolickiej propagujące nauczanie społeczne Kościoła, współorganizował IWKR w Płocku i Katolicki Uniwersytet Ludowy w Proboszowicach oraz liczne kursy, konferencje i wspólne modlitwy dla młodzieży. Założył dziennik „Głos Mazowiecki”, tygodnik „Hasło Katolickie” i dwumiesięcznik „Myśl i Czyn”.

W 1938 r. Ks. Kaczmarek został mianowany ordynariuszem kieleckim. Po przyjęciu sakry biskupiej, objął rządy w diecezji. Jako ordynariusz poświęcał wiele uwagi poszanowaniu porządku społecznego w różnych dziedzinach życia chrześcijan.

Po wybuchu II wojny światowej, bp Kaczmarek odmówił ewakuacji i pozostał w Kielcach. W okresie niemieckiej okupacji pomagał osobom zagrożonym prześladowaniami. Współpracował z podziemiem, organizował duszpasterstwo w AK i pomagał Żydom. Podejmował bardzo duże ryzyko, udzielając schronienia wielu księżom, alumnom i osobom świeckim, w tym naukowcom. Wspomagał funkcjonujący w Kielcach od końca 1943 r. Tajny Uniwersytet Ziem Zachodnich i Katolicki Uniwersytet Lubelski.

Po wojnie Bp Kaczmarek intensywnie pracował nad odbudową życia religijnego diecezji. Zorganizował kościelną akcję charytatywną, ściśle współpracując na tym polu z ambasadorem USA w Polsce. Wielokrotnie dawał publiczny wyraz swojej krytycznej ocenie rzeczywistości ówczesnej Polski. Bezkompromisowo zwalczał prorządowy ruch tzw. „Księży patriotów” oraz udzielał pełnego poparcia prześladowanym duchownym. Odpowiedzią władz była kampania pomówień i oszczerstw. Bezpodstawnie zarzucano mu współodpowiedzialność za pogrom kieleckich Żydów i kolaborację z Niemcami w czasie okupacji.

20.01.1951 r. bp Kaczmarek został aresztowany przez UB, a następnie poddany brutalnemu śledztwu, które trwało 2 lata i 9 miesięcy, przy osobistym zaangażowaniu płka Józefa Różańskiego, dyrektora Departamentu Śledczego MBP. W czasie śledztwa poddawano go kilkudziesięciogodzinnym, nieprzerwanym przesłuchaniom, głodzono i odmawiano pomocy lekarskiej. We wrześniu 1953 r. odbył się proces pokazowy przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Warszawie. W trakcie procesu prokurator Stanisław ZarakoZarakowski ubliżał: „Duchowny i denuncjator robotników w jednej osobie, pupilek reakcyjnych biskupów francuskich i polskich, faworyt Watykanu i zausznik Becka, organizator antyludowej roboty pod przykrywką Akcji Katolickiej i szermierz krucjaty antybolszewickiej, wielbiciel korporacjonizmu i poplecznik hitleryzmu”.  

Bp Kaczmarek, wyczerpany długotrwałym śledztwem i podany straszliwej presji psychicznej, przyznał się do absurdalnych zarzutów uważając, że w ten sposób  pomoże kościołowi w Polsce. Ostatecznie sąd skazał go na karę 12 lat więzienia. 24.09.1953 r. Prymas Polski Stefan Wyszyński wystąpił w jego obronie, skierowując w specjalne pismo do rządu. Dwa dni później został aresztowany.

Długoletnie więzienie zrujnowało zdrowie bp Kaczmarka, który ostatecznie wolność odzyskał we wrześniu 1956 r.  Rządy w diecezji objął ponownie w kwietniu 1957 r. Zdecydowanie rozprawił się wówczas z działającymi na terenie diecezji księżmi patriotami, a w odważnych kazaniach wyjaśniał wiernym istotę komunizmu. 10.02.1959 r. mówił w katedrze kieleckiej: „Kapłani i zakonnicy w Chinach muszą pracować, aby zwiększyć produkcję stali, nie mając prawa odezwania się... chyba tylko po to, aby uwielbić nowy porządek, w którym cementem, jest pot, łzy, krew milionów niewolników". Dwa miesiące później „Życie Warszawy” oskarżyło go o „jątrzenie i polityczną agitację, a rząd PRL zawiadomił w czerwcu episkopat, że „odmawia zgody na dalsze zajmowanie przez ks. bpa Kaczmarka stanowiska ordynariusza diecezji kieleckiej”. Polscy biskupi stanęli murem w obronie szykanowanego ordynariusza, a Ojciec Św. Jan XXIII, w osobistym liście pisał: „Dowiedzieliśmy się jednak, że grożą ci nowe niebezpieczeństwa, które ponownie niepokojem przyjęły twój kler oraz wiernych. Żywimy nadzieję, iż to wszystko pomyślnie się ułoży i ustawicznie ślemy do Boga modły, aby rychło zniknęły przyczyny niosące niepokój”.

Ponieważ bp Kaczmarek zignorował bezprawne zarządzenie, władze podjęły kroki odwetowe, polegające m.in. na: nieuznawaniu podpisanych przez niego pism, zapisie cenzury zabraniającym wymieniania jego nazwiska oraz zastraszaniu księży, aby nie czytali listów nieuznawanego ordynariusza.

bp Czesław Kaczmarek zmarł 26.08.1963 r. w Lublinie. Jego doczesne szczątki spoczęły w krypcie bazyliki katedralnej w Kielcach.