Katolicy.eu

Ks. Zygmunt Kaczyński, działacz chrześcijańsko – demokratyczny.

 

Zygmunt Kaczyński urodził się 15.10.1894 r. w Kaczyniu pod Łomżą. Od najmłodszych lat działał w tajnych organizacjach narodowych. W 1905 r., za udział w strajku szkolnym, został wydalony ze szkoły. W 1910 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Warszawie. Od 1914 r. studiował w Akademii Duchownej w Petersburgu. Naukę łączył z działalnością w Towarzystwie Pomocy Ofiarom Wojny w Rosji i  Finlandii oraz pracą jako instruktor oświatowy przy formujących się polskich oddziałach wojskowych.

Powróciwszy do kraju ks. Kaczyński włączył się w działalność chrześcijańskich związków zawodowych i w 1918 r. został wybrany sekretarzem generalnym Stowarzyszenia Robotników Chrześcijańskich, a rok później zasiadł jako poseł w polskim sejmie. W czasie wojny 1920 r. był kapelanem wojskowym. W 1922 r. uzyskał ponownie mandat poselski.

W latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku ks. Kaczyński zasiadał we władzach naczelnych Chrześcijańskiej Demokracji oraz Chrześcijańskiego Związku Młodzieży Pracującej Odrodzenie. Równocześnie redagował pisma chrześcijańsko – demokratyczne „Pracownik polski”, „Nowe Życie”, „Rzeczpospolita”. W 1930 r. został dyrektorem Katolickiej Agencji Prasowej. Funkcję tą pełnił do wybuchu wojny. Był jednym z twórców utworzonego w 1937 r. Stronnictwa Pracy.

Po klęsce wrześniowej, ks. Kaczyński zagrożony aresztowaniem w grudniu 1939 r., przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie jako przedstawiciel Stronnictwa Pracy wszedł w skład Rady Narodowej. Był kapelanem prezydenta Władysława Raczkiewicza. W rządzie Władysława Sikorskiego był wiceministrem resortu Informacji i Dokumentacji. Po odkryciu grobów katyńskich z jego inicjatywy polski rząd zwrócił się do Międzynarodowego Czerwonego Krzyża z prośbą o wyjaśnienie sprawy. W gabinecie Stanisława Mikołajczyka był ministrem wyznań religijnych i oświecenia publicznego.

Po wojnie ks. Kaczyński powrócił do Polski i włączył się w działalność reaktywowanego przez Karola Popiela Stronnictwa Pracy.  W styczniu 1946 r. został proboszczem kościoła pw. Wszystkich Świętych, walnie przyczyniając się do jego odbudowy. Był współtwórcą i redaktorem naczelnym utworzonego w listopadzie 1945 r. „Tygodnika Warszawskiego”, organu Kurii Metropolitalnej Warszawskiej.

Karol Popiel wspominał ks. Kaczyńskiego: „W latach najcięższego ucisku staje na czele nowo powołanego do życia „Tygodnika Warszawskiego”. Na tej placówce, wraz z gronem najbliższych współpracowników i późniejszych redaktorów, staje do walki o zasady nauki chrześcijańsko-społecznej i o szczytne tradycje polskiej myśli politycznej. Nawiązywał do Włodkowica, Zamoyskiego, Konarskiego oraz do poezji i filozofii naszej z XIX wieku. (...) Mimo ostrej cenzury była to placówka prawdziwej myśli narodowej i chrześcijańskiej”.

Ks. Kaczyński na łamach Tygodnika Warszawskiego pisał: „W obecnych czasach, gdy trzeba się przeciwstawić chwiejności, tylko niezłomna postawa, wypływająca z naszej bogatej natury, jest manifestacją siły nadprzyrodzonej, zasilanej cnotami teologicznej wiary, nadziei i miłości.”

Wiele artykułów przeznaczonych do publikacji na łamach „Tygodnika Warszawskiego” zostało zatrzymanych przez cenzurę. Taki los spotkał  w 1947 r. artykuł zatytułowany „Paszkwil”, w którym ks. Kaczyński pisał: „Drogi kościoła katolickiego w Polsce są zawsze te same, czy za czasów Felińskiego, czy obecnie. Są to drogi zasad i obowiązków, wypływających z nauki Chrystusowej. Jest to jednocześnie droga uczciwości i prawości. To tylko niektórzy panowie mogą sobie pozwolić na to to, że wczoraj byli zaciekłymi faszystami i totalistami, a dziś są radykalnymi demokratami, wczoraj zachwycali się Niemcami i Hitlerem, a dziś są członkami Towarzystwa przyjaźni polsko – radzieckiej, wczoraj byli rasistami i antysemitami, a dziś deklarują dozgonną miłość Żydom”.    

Tygodnik Warszawski” - odrzucający programowo jakąkolwiek możliwość współpracy z komunistami, zachowujący wierność nauczaniu polskich biskupów, propagujący wartości narodowe i demaskujący nadużycia władzy; nie mieścił się w ramach jakie komuniści wyznaczali prasie katolickiej. 31.08.1948 r. aresztowano redaktorów „Tygodnika Warszawskiego”, opieczętowano redakcję a następnie zlikwidowano pismo.

Pierwsze aresztowanie ks. Kaczyńskiego trwało kilka dni. Ponowne aresztowanie nastąpiło w kwietniu 1949 r. Oskarżono go wówczas  o „zamiar zmiany przemocą ludowo – demokratycznego ustroju Państwa , (...) udział w kierowniczym ośrodku nielegalnego popielowskiego Stronnictwa Pracy”. W sierpniu 1951 r., Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie, skazał go na 10 lat więzienia. Interwencje w jego obronie podjęła Stolica Apostolska, a także Episkopat Polski i rodzina. Niestety, okazały się one nieskuteczne. Wyrok odsiadywał w więzieniu Mokotowskim.

Ks. Zygmunt Kaczyński zmarł 13.05.1953 r. w Warszawie na skutek obrażeń odniesionych w czasie przesłuchań. Ciało nosiło wyraźne ślady tortur. UB zgodziło się na udział w pogrzebie tylko 6 księży i 3 najbliższych członków rodziny.