Katolicy.eu

 

Ks. Aleksander Oberc, kapelan AK.

 

         Aleksander Oberc się 29.03. 1910 r. w Jaśle w rodzinie inteligenckiej. Po skończeniu szkoły powszechnej i gimnazjum w Jaśle, podjął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, które ukończył ze stopniem magistra teologii. Święcenia kapłańskie przyjął w 1934 r. w katedrze lwowskiej z rąk abpa Bolesława Twardowskiego. Następnie został skierowany jako katecheta i wikariusz do pracy duszpasterskiej w Zimnej Wodzie. W latach 1934 - 1937 pracował na tym samym stanowisku w Złoczowie, a następnie w latach 1938 - 1943 w Hodownicy k. Lwowa. Później na własną prośbę został przeniesiony do Żółkwi, gdzie pomagał ks. Izydorowi Zmorze.

Ks. Oberc w czasie II wojny światowej oprócz obowiązków parafialno - duszpasterskich, był kapelanem AK i współpracownikiem RGO, zwłaszcza w czasie likwidacji przez okupanta polskich placówek parafialnych. Pomagał ludziom, szczególnie tym, którzy przeżyli ukraińskie mordy ma kresach wschodnich. W 1944 r. przebywał na kilkudniowym urlopie w domu rodzinnym w Jaśle. Z powodu ofensywy wojsk sowieckich nie miał możliwości powrotu do Lwowa i na swoją placówkę duszpasterską. W tej sytuacji pozostał w domu. Wkrótce został aresztowany wraz z rodziną przez Niemców. Jeden z braci zginął później w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu. Przez jakiś czas był przetrzymywany przez Gestapo w Jaśle. Po wyjściu na wolność nadal pomagał prześladowanym, także Żydom, za co został później odznaczony medalem „Sprawiedliwy wśród narodów świata".

W styczniu 1945 r. ks. Oberc wraz z przesuwającym się na zachód frontem wyjechał na Śląsk, i za radą biskupa katowickiego Stanisława Adamskiego, zgłosił się do pracy duszpasterskiej w Bytomiu - Rozbarku. Był tam pierwszym kapłanem polskim. Po kapitulacji Niemiec przyjechał do Wrocławia, gdzie od 15.05.1945 r. opiekował się młodzieżą akademicką. Wobec nalegania proboszcza powrócił do Bytomia z myślą o objęciu parafii, lecz władze kościelne nowo utworzonej Administracji Apostolskiej w Opolu powierzyły mu 1.09.1945 r. obowiązki dyrektora Diecezjalnego Zarządu "Caritas" diecezji opolskiej. Kierując opolską Caritas organizował i remontował zakłady dobroczynne, pomagał repatriantom tworząc przy liniach kolejowych kuchnie polowe oraz punkty opieki nad matką i dzieckiem.

W 1950 r. państwo przejęło „Caritas", pomimo protestów kościoła katolickiego.  Komuniści zaproponowali wówczas ks. Obercowi objęcie stanowiska dyrektora ogólnokrajowego „Caritasu". Ponieważ odmówił, stał się obiektem prześladowań. W tej sytuacji wyjechał do rodziny we Wrocławiu, gdzie dorywczo służył pomocą duszpasterską w kilku parafiach.

18.03.1953 r. ks. Oberc został aresztowany i przewieziony do siedziby UB przy ul. Cyryla i Metodego w Warszawie. Po przesłuchaniu zaproponowano mu stanowisko administratora diecezji opolskiej, w miejsce usuniętego z tej funkcji ks. Emila Kobierzyckiego. Ponieważ odmówił, oburzone władze zobowiązały go do zgłaszania się w Warszawie na każde wezwanie władz Urzędu Bezpieczeństwa. W tej sytuacji prymas Stefan Wyszyński umieścił go chwilowo w Laskach pod Warszawą i zaproponował mu objęcie duszpasterską opieką osób zgłaszających się do władz kościelnych z różnymi potrzebami. Plany te nie doszły do skutku z powodu aresztowania Prymasa Polski. Ponieważ dalsze pozostawanie w Laskach stawało się dla niebezpieczne, wyjechał do Sobótki, skąd dojeżdżał z pomocą duszpasterską do okolicznych parafii.

W 1956 r., wskutek przemian polskiego października, rządy w diecezji wrocławskiej objął bp Bolesław Kominek. Znał on ks. Oberca z czasów jego pracy w diecezji opolskiej i dekretem z dnia 16.02.1957 r. mianował go dyrektorem akcji dobroczynnej. W następnych latach powierzono mu funkcje i godności: kanonika gremialnego w kapitule katedralnej, kuratora Sióstr Marianek przy ul. Szczytnickiej, członka Komisji d/s Filmu, Radia, Telewizji i Teatru, dyrektora Referatu d/s Zakonów Żeńskich przy Kurii Arcybiskupiej Wrocławskiej, wizytatora Księży Dziekanów w archidiecezji wrocławskiej i ich parafii, Archidiecezjalnego Duszpasterza Służby Zdrowia, przewodniczącego Komisji d/s Bratniej Pomocy Kapłanów w Archidiecezji Wrocławskiej. Ponadto udzielał się w duszpasterstwach: akademickim, głuchych i niewidomych oraz rodzin i poradnictwa rodzinnego. Był jednym ze współzałożycieli wrocławskiego KIK.

W 1967 r. ks. Oberc został zwolniony z obowiązków kurialnych i skierowany do pracy duszpasterskiej jako proboszcz w parafii św. Michała Archanioła we Wrocławiu - Muchoborze Wielkim. W 1987 r. przeszedł na emeryturę. Ostatnie lata życia spędził na Ostrowie Tumskim.

 

Ks. Aleksander Oberc zmarł 2.01.1992 r. Spoczął na cmentarzu parafialnym św. Wawrzyńca we Wrocławiu.