KATOLICY.EU

 

Ks. płk Alojzy Porzyński, kapelana 8 pułku Strzelców Konnych

 

         Alojzy Porzyński ur. się 28.01.1899 r. w Otłoczynku koło Torunia. W 1917 r., po skończeniu dziesięcioletniego gimnazjum w Chełmie, został wcielony do armii niemieckiej. Najpierw odbył w niej przeszkolenie, a następnie w niemieckim mundurze walczył na frontach I wojny światowej we Francji, na Ukrainie, w Prusach Wschodnich.

Porzyński zakończył wojnę w stopniu podchorążego. Zdemobilizowany, czując głos Bożego powołania, wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Pelplinie. Jednak, widząc zmagania o granice państwa polskiego, przerwał formację seminaryjną, aby walczyć jako ochotnik z bronią w ręku, najpierw w powstaniu wielkopolskim, a potem w wojnie polsko – bolszewickiej. W listopadzie 1920 r. ukończył Wielkopolską Szkołę Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy w stopniu podporucznika. Rok później zaliczył Kurs Dowódców Kompanii i Batalionu w Biedrusku. W 1922 r. poprosił o urlop i powrócił do pelplińskiego seminarium duchownego. Dwa lata później przyjął święcenia kapłańskie, po czym został przeniesiony do rezerwy, jako kapelan w stopniu kapitana.

         Ks. Porzyński posługiwał kolejno w: Luzinie, Wejherowie, Nowym Mieście Lubawskim, Tucholi i Brusach. W latach 1932-33 jako kapelan pływał na „Darze Pomorza”. W 1938 r. awansował na stopień majora.

1.09.1939 r. ks. Porzyński został kapelanem 8 pułku strzelców konnych w Pomorskiej Brygadzie Kawalerii w randze pułkownika. Kampanię wrześniową zakończył pod Zamościem, po czym powrócił na Pomorze. Aresztowany przez Niemców, został osadzony w Forcie VII w Toruniu. 10.10.1939 r. niemiecki sąd skazał go na karę śmierci. Uniknął egzekucji, dzięki udanej ucieczce. Odtąd poświęcił się trudnej pracy konspiracyjnej na terenach włączonego do III Rzeszy Pomorza Gdańskiego: kierował wywiadem konspiracyjnej organizacji „Miecz i Pług”; rozbudowywał podległe sobie struktury do poziomu gmin; przekazywał informacje o bombardowaniach Gdyni i Gdańska; utrzymywał kontakty z AK i jeńcami brytyjskimi przerzucanymi do Szwecji.

Po zakończeniu II wojny światowej, ks. Porzyński podjął posługę duszpasterską w Więcborku. Jednocześnie kontynuował działalność konspiracyjną w szeregach zrzeszenia Wolność i Niezawisłość. W listopadzie 1945 r. został przeniesiony do Gdyni – Oksywia. Tu w dalszym ciągu uczestniczył w pracy niepodległościowej: werbował nowych członków, agitował marynarzy, organizował trasę przerzutową do Szwecji.

24.05.1946 r. ks. Porzyński wraz ze swoją gospodynią i krewnymi został aresztowany przez funkcjonariuszy WUBP. Początkowo był przesłuchiwany w Gdyni, potem trafił do więzienia w Bydgoszczy. 19.11.1946 r. wraz z grupą 21 działaczy pomorskiego WiN-u stanął przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Bydgoszczy. W wyniku rozprawy trwającej 5 dni, został skazany na karę 10 lat pozbawienia wolności. W marcu 1947 r. na mocy amnestii zmniejszono mu wyrok do 5 lat więzienia. Karę odbywał w więzieniu we Wronkach, gdzie prowadził intensywną posługę kapłańską. Wśród osób, które otoczył opieką był m.in. bp gdański Maria Splett, który po odzyskaniu wolność  w odręcznym liście podziękował mu za udzieloną pomoc.

Ks. Porzyński odzyskał wolność w uroczystość Bożego Ciała w 1951 r. Następne miesiące spędził na leczeniu m.in. złamanej przegrody nosowej. W listopadzie 1951 r. został mianowany kapelanem sióstr niepokalanek w Mgoszczu koło Chełmna. W 1957 r. został proboszczem w Chmielnie.

 

Ks. płk Alojzy Porzyński zmarł 21.08.1976 r. w Chmielnie.