Katolicy.eu

Ks. Szczepan Rembowski, kapelan wojskowy.

 

         Szczepan Rembowski ur. się  9.12.1905 r. w Łodzi w rodzinie robotniczej. Po skończeniu gimnazjum w Łodzi, podjął naukę w Niższym Seminarium Duchownym w Łucku. W 1928 r. zdał maturę, po czym odbył roczną służbę wojskową. Następnie wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi. W 1933 r. przyjął święcenia kapłańskie.

         Ks. Rembowski podjął posługę jako wikary i prefekt w Rzgowie. W 1935 r. został wikariuszem w Srocku. Po roku został przeniesiony do Piątku. Zmobilizowany latem 1939 r., walczył w kampanii wrześniowej jako kapelan batalionu marszowego w 15 Dywizji Piechoty. Po zakończeniu walk powrócił na ziemię łódzką. W grudniu 1939 r. przekroczył nielegalnie granicę i dotarł na Węgry, gdzie posługiwał jako kapelan w obozach dla internowanych polskich żołnierzy. Po kilku miesiącach posługi, przedarł się przez Jugosławię i Włochy do Francji. 16.05.1940 r. został kapelanem 10 Brygady Kawalerii Pancernej. Uczestniczył w kampanii francuskiej, po czym przedarł się do Wielkiej Brytanii. Tu ponownie został kapelanem 10 brygady Kawalerii Pancernej. We wrześniu 1940 r. otrzymał od gen. Mariana Kukiela rozkaz wzięcia w opiekę duszpasterską szpitali angielskich w Szkocji oraz rodzin wojskowych zamieszkałych w Peebles, Braugton i okolicy. PO kilku miesiącach został skierowany do posługi kapelańskiej w 16 Brygadzie Czołgów w 1 Dywizji Pancernej.

29.07.1944 r. ks. Rembowski wraz z polskimi pancernikami wylądował na francuskiej ziemi. Następnie uczestniczył w bitwie pod Falaise. W czasie walk złożył ślub, że po wojnie wybuduje kościół jako votum za uratowanie życia swojego i towarzyszy broni. Wielokrotnie zastępował na warcie zmęczonych ciężkimi walkami czołgistów. 24.08.1944 r. został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy. We wniosku tak uzasadniano jego przyznanie: Ks. kapelan Szczepan Rembowski przez cały czas akcji brygady począwszy do 8.08.1944 r. aż do końca działań składał dowody bohaterstwa i poświęcenia, świecąc wszystkim przykładem. Stale w pierwszej linii zachęcał żołnierzy do wytrwania niosąc wszystkim pomoc moralną i fizyczną. Położył wielki zasługi przy ewakuowaniu rannych, z których wielu zmarłoby bez jego pomocy.   

Ks. Rembowski wraz z żołnierzami gen. Stanisława Maczka przeszedł cały szlak bojowy wiodący z Francji przez Belgię, Holandię do Wilhelmshaven w Niemczech. Podczas kampanii na Zachodzie dosłużył się stopnia majora. Był niezwykle lubiany i szanowany przez żołnierzy. Kazania, które wygłaszał, były z wielką uwagą wysłuchiwane i miały duży rezonans wśród braci żołnierskiej. Fragment jednego z nich zapisał ks. płk. Julian Humeński: Bohaterowie spod Narwiku, kiedy z woli Boga wrócicie do Polski, na rękach was rodacy nosić będą, ale nie za wasze bohaterstwo, jeno i z powodu reumatyzmu, któregoście się w tamtejszym klimacie nabawili.

Po zakończeniu działań wojennych ks. Rembowski przybywał w Wielkie Brytanii. W 1946 r. zdecydował się na powrót do Polski. W kraju został administratorem parafii w Leśnicy Wielkiej koło Łęczycy. W 1947 r. został przeniesiony do Zgierza, gdzie  miał zorganizować nową parafię. Po roku oddał do użytku wiernych tymczasowy drewniany kościół. W sierpniu 1948 r. zorganizował i poprowadził pieszą pielgrzymkę ze Zgierza na Jasna Górę, jako wotum za wybudowanie kościoła. W swojej duszpasterskiej działalności doprowadził do odzyskania kościoła dla wiernych w dzielnicy Przybyłów oraz pomagał w organizowaniu tamtejszej parafii. Obowiązki parafialne łączył z katechizacją młodzieży w zgierskich liceach: handlowym, pedagogicznym i ogólnokształcącym im. Stanisława Staszica. Jego lekcje religii, poprzez wprowadzenie elementów inscenizacji, były niezwykle obrazowe i zapadały w pamięci uczniów.

6.10.1951 r. ks. Rembowski został aresztowany przez funkcjonariuszy UBP. W więzieniu był poniżany i brutalnie bity. 24.12.1951 r. odzyskał wolność. Pod wpływem nacisków komunistycznych władz, bp Michał Klepacz przeniósł go w grudniu 1952 r. na stanowisko wikariusza do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Łodzi. Po przemianach polskiego października, w lutym 1957 r. powrócił na stanowisko proboszcza w Zgierzu. W 1961 r., pomimo trudności czynionych przez władze, ukończył budowę kościoła. W następnym roku został proboszczem parafii Matki Bożej Zwycięskiej w Łodzi i wicedziekanem dekanatu Łódź Śródmieście. W 1969 r. objął parafię Świętego Antoniego w Łodzi. Po kilku miesiącach, na własną prośbę, z powody złego stanu zdrowia, przeszedł na emeryturę.

 

 Ks. Szczepan Rembowski zm. 20.09.1972 r. Został pochowany w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Świętej Anny w Łodzi –Zarzewiu. Szczepan Mikołajczyk tak zakończył jego biografię: poświęcił swoje życie - Ojczyźnie i Bogu. Służył z oddaniem ludziom, kościołowi katolickiemu i Polsce. Był jednym z nas, ale wyróżniał się skromnością i prostotą w obcowaniu z bliźnim.