KATOLICY.EU

Bp Stanisław Rospond, sufragan archidiecezji krakowskiej.

 

Stanisław Rospond ur. się 31.08.1877 r. w Liszkach k. Krakowa, w rodzinie wielodzietnej. Po skończeniu miejscowej szkoły ludowej uczęszczał do Gimnazjum Św. Anny w Krakowie. W 1897 r. zdał maturę, po czym wstąpił do Seminarium Księży Misjonarzy na krakowskim Stradomiu. Jednocześnie podjął studia na wydziale teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, kontynuowane od 1898 r. na Uniwersytecie w Innsbrucku. W 1901 r. obronił doktorat z teologii w Innsbrucku oraz przyjął święcenia kapłańskie w Krakowie.

W 1905 r. ks. Rospond został prefektem w Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie. W 1909 r. podjął posługę jako prefekt w Niższym Seminarium Duchownym oraz katecheta w krakowskich szkołach średnich. W 1927 r. przyjął sakrę biskupią i podjął obowiązki wikariusza generalnego archidiecezji krakowskiej. Obok wielu funkcji sprawowanych w diecezji, był od 1928 r. członkiem Komisji Szkolnej Episkopatu. 1.05.1933 r. przewodniczył uroczystości, podczas której wieczyste śluby zakonne złożyła św. Siostra Faustyna Kowalska.

Bp Rospond, po agresji Niemiec hitlerowskich na Polskę, 4.09.1939 r.  został członkiem powołanego przez abp. Adama Sapiehę, Obywatelskiego Komitetu Pomocy. 2 dni później znalazł się na niemieckiej liście zakładników. W czasie niemieckiej okupacji był przedstawicielem metropolity w RGO w dystrykcie radomskim i kieleckim. W marcu 1943 r. odrzucił, na polecanie ordynariusza, żądanie Niemców w sprawie uprawy roli i potępienia komunizmu. Uczestniczył we wszystkich Konferencjach Episkopatu Generalnej Guberni.

Po zakończeniu II wojny światowej bp Rospond kontynuował swoją posługę wikariusza generalnego archidiecezji krakowskiej. 1.12.1952 r. został zabrany na przesłuchanie do krakowskiego WUBP, gdzie zażądano od niego potępienie aresztowanych księży z krakowskiej kurii, którym postawiono absurdalny zarzut szpiegostwa. Ponieważ odmówił, nałożono na niego areszt domowy. 16.12.1952 r. został aresztowany razem z abpem Eugeniuszem Baziakiem i osadzony w więzieniu przy ul. Montelupich w Krakowie. Po ośmiu dniach obu biskupów zwolniono, jednak nakazano im opuścić Kraków. W obronie represjonowanych biskupów wystąpił Prymas Polski abp Stefan Wyszyński. Ponieważ komunistyczne władze groziły wytoczeniem procesu, opuścił  Kraków i 10.03.1953 r. zamieszkał w domu Sióstr Miłosierdzia w Częstochowie. Tu go odwiedził prymas Wyszyński, po czym zanotował: „Pragnie wrócić do Krakowa, ale nie wie, czy może się o to modlić. Zapewniam, że modlitwa jest godziwa, chociaż – bodaj – jeszcze nie pora na odwrót. Żal mi tego starca ( miał wówczas 76 lat – pp), tak niegodziwie skrzywdzonego”.

21.10.1953 r. bp Rospond powrócił do Krakowa, ale nie mógł wykonywać funkcji biskupich, urzędować w kurii, gdzie stanowiska wikariuszy generalnych objęli „księża-patrioci”. W marcu 1955 r. bp Michał Klepacz, jako przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, prosił bezskutecznie władze państwowe o przyznanie mu prawa do publicznego wykonywania czynności biskupich. Dopiero przemiany polskiego października 1956 r. sprawiły, że mógł ponownie objąć stanowisko wikariusza generalnego.

 

Bp Stanisław Rospond zmarł 4.02.1958 r. w Krakowie. Pogrzeb odbył się 4 dni później w wawelskiej katedrze, po czym spoczął na cmentarzu parafialnym w rodzinnych Liszkach.