KATOLICY.EU

Ks. prof. Józef Rybczyk, oficer AK.

 

         Józef Rybczyk ur. się 10.10.1912 r. w Holyocke w USA w rodzinie polskich emigrantów. Mając 9 lat powrócił z rodzicami do Polski. W kraju podjął edukację w szkole powszechnej w Pieruszycach pod Jarocinem. Naukę kontynuował w gimnazjum w Pleszewie. W 1931 r., po zdaniu matury, podjął studia na wydziale prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po roku przerwał studia i wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Kielcach. W 1937 r. przyjął święcenia kapłańskie, po czym podjął studia prawa kanonicznego na KUL. W 1939 r. uzyskał licencjat.

Wybuch II wojny światowej zastał ks. Rybczyka w parafii Krajno. 3.11.1939 r. powrócił do Kielc i wznowił studia na KUL. 18 dni później został aresztowany przez Niemców razem z profesorami i studentami KUL. Amerykański paszport najpierw uchronił go przed wywiezieniem do obozu koncentracyjnego, a 31.03.1940 r. przyniósł mu wolność. O jego uwolnienie zabiegali bp kielecki Czesław Kaczmarek i ambasador USA. W listopadzie 1940 r. został wikarym w Proszowicach. Tu zorganizował tajne nauczanie i nawiązał kontakt ze 106 dywizją AK.

         W AK Rybczyk otrzymał stopień kapitana i pełnił funkcję oficera oświatowego oraz zajmował się redagowaniem oraz kolportażem konspiracyjnego pisma „Wiadomości Codzienne”. W jego wikariacie mieścił się sztab dywizji. Dwukrotnie udało mu się uniknąć aresztowania przez Niemców. Działalność konspiracyjną łączył ze studiami na tajnym Wydziale Prawa Kanonicznego KUL. W 1945 r. obronił rozprawę doktorską.

         Po zakończeniu II wojny światowej ks. Rybczyk pracował jako notariusz w kurii i promotor sprawiedliwości w Sądzie Biskupim. W lutym 1946 r. został prefektem w Gimnazjum i Liceum koedukacyjnym w Kielcach. Był współautorem odezwy do wszystkich proboszczów w diecezji poświęconej masakrze Żydów w Kielcach. W listopadzie 1946 r. wyjechał na roczne studia do Rzymu. W sierpniu 1948 r. został kanclerzem kurii. Rok później podjął wykłady na KUL. Po roku został zastępcą profesora w Katedrze Tekstu Prawa Kanonicznego. Jego biograf Ryszard Gryz zauważył: „Władze Polski Ludowej negatywnie oceniały jego postawę wobec nowej rzeczywistości politycznej. Zdaniem księży, przyjaciół profesora, nie ukrywał on swego krytycznego stosunku do ówczesnego systemu władzy”.

          Ks. Rybczyk został aresztowany przez funkcjonariuszy UBP 25.02.1952 r. w Lublinie. Przewieziony do więzienia na warszawskim Mokotowie, został poddany śledztwu, które miało wymusić na nim przyznanie się do działalności szpiegowskiej wspólnie bpem Kaczmarkiem. Plany te spełzły na niczym. Pomimo to 29.06.1954 r. stanął przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Warszawie pod zarzutem szpiegostwa. Ponieważ nie przyznał się do absurdalnych zarzutów a materiał dowodowy tworzyły jedynie poszlaki, odesłano materiały do Naczelnej Prokuratury Wojskowej celem uzupełnienia. Ostatecznie śledztwo umorzono.

         Ks. Rybczyk odzyskał wolność w lutym 1955 r. W stalinowskim więzieniu spędził równo 3 lata. Na wolności wznowił działalność dydaktyczną na KUL. W grudniu 1956 r. otrzymał nominację na docenta. W 1971 r. uzyskał stopień profesora nadzwyczajnego. W następnych latach pełnił na KUL wiele odpowiedzialnych funkcji. Był m.in. przez 3 lata prorektorem i przez 6 lat dziekanem Wydziału Prawa Kanonicznego. Był promotorem 37 prac magisterskich i 19 rozpraw doktorskich. Po przejściu na emeryturę zamieszkał w domu księży emerytów w Kielcach.

 

         Ks. prof. Józef Rybczyk zm. 29.05.1983 r. na zawał serca w Lublinie. Pochowany został na cmentarzu przy ul. Lipowej.