KATOLICY.EU

Ks. Jan Siemiński, duszpasterz robotników.

 

         Jan Siemiński ur. się 25.04.1933 r. w Żabowie. Gdy miał 15 lat, został przyjęty do Niższego Seminarium oo. Redemptorystów w Toruniu, gdzie zdał maturę i odbył studia filozoficzne. Teologię studiował w Tuchowie, a studia magisterskie odbył w instytucie liturgicznym w Krakowie. W 1958 r. przyjął święcenia kapłańskie.

         W 1961 r. o. Siemiński za obronę klasztoru przy likwidacji Seminarium Duchownego oo Redemptorystów został skazany na 2 lata i 6 miesięcy więzienia. Bezpośrednim powodem aresztowania, a potem skazania, było bicie w dzwony na widok ekipy wyposażonej w łomy i łopaty, mającej polecenia wyrzucenia zakonników. Na dźwięk dzwonów zbiegli i się okoliczni mieszkańcy i przegonili intruzów. Wyrok odsiedział w więzieniach w Bydgoszczy i Barczewie.

         W sierpniu 1981 r. o. Siemiński został skierowany jako proboszcz do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Gliwicach. Tu nawiązał ścisłą współpracę z NSZZ Solidarność. Po wprowadzeniu stanu wojennego występował odważnie w obronie represjonowanych, jeździł na procesy polityczne, rozwoził paczki więzionym i internowanym. Chodząc po kolędzie sporządził spis represjonowanych. Sam docierał do rodzin i organizował pomoc w postaci materialnego i psychicznego wsparcia. Wokół kościoła skupił praktycznie całe gliwickie podziemie antykomunistyczne.

         1982 r. na terenie parafii o. Siemiński zorganizował Duszpasterstwo Ludzi Pracy, istniejące do dzisiaj. W latach 80-tych XX wieku w Duszpasterstwie spotykali się najpierw co miesiąc, a potem co tydzień, działacze solidarnościowej opozycji z całego Śląska. Do Gliwic byli zapraszani czołowi opozycjoniści jak Jacek Kuroń czy Leszek Moczulski. Podjęto również współpracę z Lechem Wałęsą oraz księżmi Henrykiem Jankowski i bł. Jerzym Popiełuszką. Każdego niemal miesiąca organizowano autokarowe pielgrzymki do Krakowa, Poznania, Warszawy czy Gdańska.

         O działalności o. Siemińskiego mówiono w Radiu Wolna Europa. Został też wymieniony przez Jerzego Urbana, rzecznika komunistycznego rządu, jako animator jednego z 3 szczególnych ośrodków oporu. Znalazł się także sporządzonej przez SB liście 16 księży przeznaczonych do likwidacji. W 1983 r. rozpoczęto zmasowane działania majce na celu rozbicie Gliwickiego Duszpasterstwa Ludzi Pracy. Wydział ds. Wyznań Urzędu Wojewódzkiego wytoczył mu sprawę o działalność niezgodną z ustawowymi funkcjami Kościołów w PRL. Zaczęto masowo przesłuchiwać uczestników spotkań.

         W czasie II i III pielgrzymki Ojca Świętego Jana Pawła II do Polski, o Siemiński zorganizował liczne grupy wiernych, które uczestniczyły w papieskich celebrach eksponując emblematy i flagi „Solidarności”. Po upadku w Polsce komunizmu, kontynuował działalność w Duszpasterstwie Ludzi Pracy.  Wspierał także aktywnie ugrupowanie postsolidarnościowe w kolejnych wyborach parlamentarnych i samorządowych. Z gliwickiego duszpasterstwa wyszło 10 posłów i kilkudziesięciu radnych.

         W 1995 r. Miejska Komisja Koordynacyjna NSZZ „Solidarność” w Gliwicach nadała o. Siemińskiemu Srebrny Medal Solidarności. W uzasadnieniu napisano: W uznaniu jego odwagi i męstwa wykazanych w obronie naszego związku w okresie stanu wojennego. Dla podniesienia splendoru Onego nadto stanowimy, że żadnej więcej osobie ani instytucji nadany przez nas nie będzie.

 

         o. Jan Siemiński zm. 7.07.2004 r. w uroczystościach pogrzebowych, którym przewodniczył bp Gerard Kusz, uczestniczyło 2 000 ludzi.