KATOLICY.EU

Ks. Leon Szeląg, kapelan AK.

 

Leon Szeląg ur. 29.08.1903 r. we wsi Peliszcze koło Brześcia. Początkowe nauki pobierał w rodzinnej wsi. Następnie uczęszczał na kursy maturalne w Brześciu. Po ich skończeniu w 1923 r., wstąpił do nowicjatu Zgromadzenia Księży Marianów w Skórcu. Po złożeniu pierwszych ślubów zakonnych w 1924 r. został wysłany do domu zakonnego na Bielanach w Warszawie. W następnym roku podjął naukę w gimnazjum w Drui. W 1927 r. złożył wieczyste śluby zakonne. Dwa lata później zdał egzamin dojrzałości w Drui, po czym pełnił obowiązki wychowawcy w kolegium na Bielanach w Warszawie. W 1931 r. wyjechał do Rzymu, gdzie odbył dwuletnie studia filozoficzne ma Papieskim Uniwersytecie „Angelicum”. Naukę kontynuował w latach 1933 –37 w Warszawskim Seminarium Duchownym. W 1936 r. przyjął święcenia kapłańskie. Od 1937 r. nauczał religii. Był także kapelanem bielańskiej drużyny harcerskiej. W 1938 r. został mianowany głównym wychowawcą, a Kapituła Generalna w Rzymie wybrała go do nowego zarządu prowincji w charakterze IV radnego.

W czasie II wojny światowej ks. Szeląg, pełnił obowiązki wychowawcy w kolegium na Bielanach. Udzielał pomocy materialnej i moralnej swoim wychowankom. Dbał o ich patriotyczne wychowanie. Troskliwą opieką otaczał także młodzież spoza szkoły. Organizował rekolekcje, skupiał młodych w grupach katolickich. Był kapelanem AK.

W Powstaniu Warszawskim ks. Szeląg ps. „Leon” był kapelanem w Zgrupowaniu „Żubr” w Obwodzie II Żoliborz oraz w szpitalu powstańczym w ośrodku „Nasz Dom”. Przez 61 dni towarzyszył powstańcom w ich radościach i smutkach. Zaopatrywał ich w żywność, opatrywał rany, a przede wszystkim spowiadał, komunikował, krzepił i odprowadzał do domu Ojca.

Po kapitulacji Żoliborza, ks. Szeląg został ewakuowany wraz z powstańczym szpitalem do Pruszkowa, Częstochowy i Witowa. Po zajęciu ziem polskich przez wojska sowieckie, przez Lublin dotarł na warszawską Pragę, gdzie zamieszkał w domu zgromadzenia przy ul. Wileńskiej. W lutym 1945 r. został wychowawcą kleryków mariańskich i ekonomem klasztoru. Rok później powierzono mu funkcję moderatora Akademickiej Sodalicji Mariańskiej. Miał ogromny wpływ na młodzież męską, wśród której pracował, głosił rekolekcje, organizował dni skupienia i duszpasterstwo akademickie. Z ramienia Caritas Academica prowadził przez rok w Zakopanem dom turnusowy w wili „Ankona” na Jaszczurówce dla młodych ludzi zagrożonych chorobą płuc. W 1946 r. został dyrektorem Bursy im. Gen Stefana Grota – Roweckiego dla sierot po powstańcach warszawskich na Marymoncie w Warszawie.

29.01.1948 r. na Marymoncie zjawili się agenci UB w celu aresztowania ks. Szeląga. Na szczęście nie było go wtedy w domu. Od tej pory ukrywał się pod okupacyjnym pseudonimem Aleksander Wojtowicz. Jako kapelan przebywał kolejno w Zakładzie Sióstr Franciszkanek dla Niewidomych w Żułowie, w domu wypoczynkowym Sióstr Franciszkanek od Cierpiących w Otwocku, parafii Pliczyca, w Łodzi, Domu dziecka Uszulanek szarych w Bogdańcach koło Łęczycy. Tu został aresztowany 22.01.1949 r. i przewieziony na Marymont, gdzie dokonano drugiej rewizji. Na podstawie spreparowanych zarzutów został oskarżony o to, iż usiłował przemocą usunąć ustanowione organa władzy zwierzchniej Narodu, zagarnąć ich władzę oraz zmienić ustrój Państwa Polskiego w ten sposób, że pozostawał w łączności z członkami nielegalnego związku AK.

30.11.1950 r., ks. Szeląg, po pięciodniowej rozprawie, został skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie skazał go na 12 lat więzienia z utratą praw na 5 lat oraz przepadkiem całego mienia na rzecz skarbu państwa. W 1952 r. Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie na podstawie amnestii i ze względu na zły stan zdrowia zmniejszył mu karę do 8 lat więzienia. Wolność odzyskał w czerwcu 1955 r. po 6 latach więziennych udręk. Jego zły stan zdrowia wymagał leczenia.

Jesienią 1955 r. ks. Szeląg został ojcem duchowym kleryków w Gietrzwałdzie. W 1957 r. powrócił na warszawskie Bielany. Rok później został przełożonym domu Księży Marianów w Grudziądzu.  W 1963 r. Kapituła Generalna w Rzymie wybrała go przełożonym prowincji polskiej, którym był do 1969 r. W 1968 r. wszedł w skład Komisji Duszpasterstwa Emigracji Polskiej. W latach 1969 – 1970 przebywał u księży Marianów w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Powróciwszy do kraju zamieszkał w Ratajewie koło Sulejówka, gdzie w 1972 r. został przełożonym powstałego tu domu zakonnego. W poł. 1979 r. poważnie zachorował i trafił do szpitala w Lublinie.

 

Ks. Leon Szeląg zmarł 20.02.1980 r. w Lublinie na nowotwór kręgosłupa. Spoczął w kwaterze księży Marianów na warszawskim cmentarzu Warzyszewskim.