KATOLICY.EU

O. Stanisław Szymański, więzień polityczny.

 

Stanisław Szymański ur. się 18.03.1918 r. w Smolicach k. Gostynia w parafii Krotoszyn. Jego rodzice mieszkali w Kaliszu do spalenia miasta przez Niemców w 1914 r. Po uzyskaniu matury w 1937 r. wstąpił do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego w Kaliszu. W 1939 r. rozpoczął studia filozoficzne w Krakowie. W czasie II wojny światowej kontynuował studia w Starej Wsi i w Nowym Sączu. W 1944 r. przyjął święcenia kapłańskie. Dwa lata później ukończył studia teologiczne na KUL, po czym podjął posługę duszpasterską w Bydgoszczy. Szybko zdobył rozgłos dzięki swoim płomiennym kazaniom, w których zdecydowanie piętnował wynaturzenia komunistycznych rządów w Polsce.

W 1948 r. o. Szymański został kapelanem konspiracyjnej organizacji o nazwie Polska Młodzież Katolicka. Na jej potrzeby przekazał 1 000 zł. 27.02.1949 r. został aresztowany i osadzony w areszcie WUBP w Bydgoszczy. Po 10 godzinach przesłuchania uciekł przez okno. Początkowo ukrywał się w Częstochowie. W lipcu 1949 r. znalazł schronienie w klasztorze Benedyktynów w Lubiniu. Tu nosił ich habit i jako brat Stefan prowadził małe seminarium. We wrześniu 1952 r. został ojcem duchowym w małym seminarium Archidiecezji Poznańskiej.

6.03.1953 r. o. Szymański został ponownie aresztowany i poddany rocznemu śledztwu. Przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Bydgoszczy stanął 9.06.1954 r. Zarzucono mu m.in. że nie usiłował „odwieść zaślepionej przez kler młodzieży z drogi zbrodniczej działalności tym samym uchronić się kary, lecz przeciwnie należąc do tej reakcyjnej części kleru, która na każdym kroku stara się szkodzić Polsce Ludowej, był tym duchowym przywódcą, który podtrzymywał młodzież w jej wystąpieniach w obronie rzekomo zagrożonej wiary”. Za dodatkową okoliczność obciążającą uznano iż „podtrzymywał duchowo członków kontrrewolucyjnej organizacji młodzieżowej w ich przestępczej działalności oraz duże nasilenie złej woli przejawiające się w tym, iż po ucieczce z aresztu kontynuował on swoją zbrodniczą działalność”. Ostatecznie został skazany na 8 lat więzienia, utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych przez 4 lata i przepadek mienia. Wyrok odsiadywał kolejno w Poznaniu, Bydgoszczy, Koronowie, Zielonej Górze, Grudziądzu i we Wronkach.

O. Szymański odzyskał wolność w maju 1956 r. na mocy amnestii, po czym podjął posługę w sanktuarium Matki Bożej Łaskawej w Warszawie. W 1961 r. został ojcem duchowym w warmińskim Seminarium Duchownym. W 1964 r. został przeniesiony do Kalisza, gdzie przez 4 lata był rektorem domu nowicjackiego.

W 1965 r. O. Szymański został członkiem Komisji Ekumenicznej Episkopatu Polski. Podjął prace nad przystosowaniem rzymskiego Dyrektorium Sekretariatu Ekumenicznego do warunków polskich. Przygotowywał materiały na Tygodnie Modlitw o Jedność Chrześcijan. Publikował artykuły przeznaczone dla diecezjalnych i parafialnych ośrodków ekumenicznych. Opracowywał projekty kazań do biblioteki ekumenicznej. W 1970 r. wyjechał do Europy Zachodniej. Studiował problemy ekumeniczne w Instytucie Ekumenicznym w Starsburgu i w Taize. Nawiązał kontakty ekumeniczne w Rzymie, Szwajcarii i Niemczech. W 1971 r. powrócił do Polski i został ojcem duchowym kleryków – teologów w domu zakonnym przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. W 1974 r. zamieszkał w Otwocku. Tu opracował 3 tomy dokumentów o o. Władysławie Gurgaczu straconym w Polsce Ludowej. Jednocześnie kontynuował pracę w Sekretariacie Ekumenicznym.

 

O. Stanisław Szymański zm. 23.07.1982 r. Pochowany został w grobowcu zakonnym na cmentarzu tynieckim w Kaliszu.