KATOLICY.EU

Ks. Tadeusz Wójcik, represjonowany w okresie PRL

 

         Tadeusz Wójcik ur. się 16.11.1935 r. w Radomiu. W 1953 r., po skończeniu Liceum Ogólnokształcącego im. Władysława Syrokomli w Radomiu, wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu. W 1958 r. ukończył naukę w seminarium, jednak z racji młodego wieku nie mógł przyjąć święceń kapłańskich, dlatego przez kilka miesięcy uczył religii w szkołach Przedborza. Wyświęcony 14.12.1958 r. przez bpa Piotra Gołębiowskiego, pracował jako wikary w Przedborzu.

         W 1959 r. ks. Wójcik został przeniesiony do parafii Św. Michała w Ostrowcu Świętokrzyskim. 4 lata później skierowano go do Iłży. W styczniu 1964 r. starał się bezskutecznie o zgodę na pracę misyjną w Brazylii. Rok później zgłosił się dobrowolnie do pracy w parafii Wierzbica. W miejscowości tej, komunistyczne władze, odprowadziły do powstania samodzielnej parafii, nie uznającej zwierzchnictwa biskupa.

Kiedy ks. Wójcik przybył do Wierzbicy, komunistyczne władze najpierw zakwestionowały jego meldunek, następnie, w lutym 1965 r. skazały go na grzywnę wysokości 4 000 zł. 30.09.1965 r. został aresztowany pod zarzutem nielegalnego nauczania religii, po czym był przetrzymywany przez 2 tygodnie. 19.10.1965 r. Sekretariat Stanu Stolicy Apostolskiej skierował specjalne błogosławieństwo dla księży pracujących w Wierzbicy. Jego pracę, w tej wyjątkowo trudnej parafii, wysoko ocenił bp Gołębiewski, który w 1967 r. skierował go na studia specjalistyczne na KUL. W 1968 r. czasowo zastępował chorego proboszcza w parafii Lipsko. W 1971 r. ukończył studia uzyskując tytuł magistra Filozofii Chrześcijańskiej. Po krótkim pobycie w Radomiu przeniósł się do Sandomierza, gdzie został jednym z najbliższych współpracowników bpa Gołębiowskiego.

W 1972 r. ks. Wójcik został referentem ds. finansowych Kurii Diecezjalnej. W tym samym roku jako profesor podjął wykłady Filozofii Przyrody w Wyższym Seminarium Duchownym. W 1973 r. został członkiem Diecezjalnej Komisji Sztuki Kościelnej. Kierował remontami i przebudową budynków administrowanych przez Kurię, w tym pałacu biskupiego. Był także kapelanem bpa Gołębiowskiego.

Ks. Wójcik, cierpiący na uszkodzenie nerwu słuchowego, dolegliwości serca oraz wyczerpanie nerwowe, poprosił w 1977 r. biskupa o zwolnienie z rozlicznych obowiązków.  Po śmierci w 1980 r. bpa Gołębiowskiego, był inicjatorem rozpoczęcia jego procesu beatyfikacyjnego.

W 1981 r. ks. Wójcik został proboszczem w parafii Skaryszew koło Radomia i dziekanem podmiejskiego dekanatu radomskiego. Wybudował 3 kaplice dojazdowe w: Kłonówku, Modrzejowicach i Makowcu. Z upoważnienie bpa Edwarda Materskiego reprezentował go podczas procesu uczestników strajku po wprowadzeniu stanu wojennego. Wojewoda radomski zarzucił mu w 1983 r., że narusza konstruktywny dialog pomiędzy Państwem a Kościołem.

W 1983 r. ks. Wójcik podjął starania o budowę nowej plebani. Napotkał tu na zdecydowany opór władz, pragnących na ziemi kościelnej postawić szkołę. W tej sytuacji, wspólnie z parafianami, na spornym terenie postawił 27 dużych krzyży, które w Wielki Piątek w 1983 r. poświęcił bp Materski. Jego nieustępliwość sprowadziła na niego latem 1983 r. zmasowany atak reżimowej prasy z udziałem m.in. redakcji: „Polityki”, „Słowa Ludu”, „Tygodnika Radomskiego”. W październiku 1983 r. z jego inspiracji rodzice zawiesili krzyże w klasach lekcyjnych, co stało się nowym powodem rozdrażnienia władz. Ostatecznie w czerwcu 1984 r. władze wydały zgodę na budowę plebani, w zamian za przekazanie części ziemi plebańskiej pod budowę szkoły.

        

         Ks. Tadeusz Wójcik zmarł 2.09.1990 r. w Skaryszewie. Uroczystościom pogrzebowym jakie miały miejsce 2 dni później przewodniczył bp Materski. Spoczął w grobie proboszczów Skarszewskich.