KATOLICY.EU

Oświadczenie Konferencji Episkopatu Polski „Ulice miast Wybrzeża spłynęły krwią”

 

Obradująca w dniach 27 i 28 stycznia 1971 r., 123 Konferencja Episkopatu Polski wypowiedziała się w sprawie tzw. wydarzeń grudniowych.

Przypomnijmy: 14 grudnia 1970 r., na wieść o wprowadzonych podwyżkach w Gdańsku, a później również innych miastach wybrzeża doszło do strajków i demonstracji ulicznych. Przeciwko bezbronnym robotnikom władza użyła wojska. Często strzelano bez uprzedzenia. Ogólną liczbę zabitych szacuje się na ok. 800 osób. Wydarzenie grudniowe doprowadziły do upadku Władysława Gomułki i dojścia do władzy Edwarda Gierka.

Gdy obradowała Konferencja Episkopatu sytuacja w kraju była ciągle napięta: trwały strajki i istniała realna groźba dalszego przelewu krwi .

W przygotowanym przez prymasa Polski Stefana kardynała Wyszyńskiego oświadczeniu biskupi pisali:

„Nasze uczucia kierujemy w obecnej chwili w sposób szczególny do naszych Braci Robotników, którzy mocno ucierpieli, podejmując się trudnego zadania , które ich wiele kosztowało. Mieli odwagę upomnieć się o słuszne prawa gwarantowane przecież całym ustawodawstwem społecznym i prawem przyrodzonym człowieka do należytego i godziwego bytu – bo „godzien jest robotnik zapłaty swojej /......../

Odnosząc się z wielkim szacunkiem do świata pracy, świadomi, że nam służy, pragniemy ze swej strony służyć mu i szanować słuszne jego postulaty. Dlatego w tej chwili biskupi katoliccy w Polsce nie mogą być obojętni na to się dzieje.

Muszą – każdy w swoim zakresie i w odpowiedniej proporcji – zainteresować się tymi sprawami, okazać współczucie dla cierpiących, w miarę możności okazać pomoc, a także wezwać do niej powierzone sobie owczarnie ....”

Biskupi uchwalili również wezwanie całego narodu „Do modlitw za Ojczyznę”, w którym nawoływali do modlitwy m. in.:

·        za poległych na Wybrzeżu,

·        za rodziny pogrążone w żałobie, za wdowy i sieroty: o pociechę serc i o chleb dla osieroconych,

·        za tych, którzy uważali za swój słuszny obowiązek obywatelski upomnieć się o słuszne prawa ludzi pracy,

·        Za tych, co byli sprawcami nieszczęść, aby Bóg im przebaczył i abyśmy także my umieli im przebaczyć”