Katolicy.eu

S. Scholastyka Baranowska, działaczka charytatywna.

 

Michalina Baranowska ur. się w 1863 r. w Czyżewicach na ziemi mińskiej. Po śmierci ojca, matka wraz z dziećmi przeniosła się do Kijowa. Michalina pobierała nauki w domu. W Kijowie jako młoda dziewczyna, pracowała w stowarzyszeniach patriotyczno-charytatywnych, niosąc pomoc zwłaszcza więźniom politycznym. Decyzję o wstąpieniu do zgromadzenia musiała odłożyć na wiele lat ze względu na długoletnią chorobę matki i konieczność sprawowania nad nią opieki.

Do Zgromadzenia Sióstr Zmartwychwstania pańskiego wstąpił w wieku 47 lat przyjmując imię zakonne Scholastyka. W 1912 r. złożyła pierwsze śluby. Po krótkim pobycie w Rzymie, gdzie pomagała założycielce zgromadzenia Celinie Borzęckiej w porządkowaniu materiałów archiwalnych, powróciła do Polski i od jesieni 1913 r. przebywała w Warszawie, w zakładzie św. Anny, prowadząc niewielki hotel dla dziewcząt poszukujących pracy w stolicy. W czasie I wojny światowej s. Baranowska otoczyła opieką dzieci rezerwistów, dla których zorganizowała w styczniu 1915 r. ochronkę. W tym samym roku przejęła patronat nad szwalnią im. Św. Pauliny zorganizowaną przez Chrześcijańskie Towarzystwo Ochrony Kobiet dla 170 dziewcząt pozbawionych pracy. Młode kobiety nie tylko miały w niej pracę, ale także uczyły się na różnych kursach zawodowych z programem 4 klas.

W II Rzeczypospolitej specjalną opieką otoczyła gazeciarzy warszawskich i zaniedbaną młodzież. Trafiały do niej Żydówki przygotowujące się do ślubu w kościele katolickim, dziewczęta zagrożone moralnie, poszukujące drogi zmiany życia, oraz wszyscy  mający potrzeby duchowe czy materialne. Działalność charytatywną siostra B, jak ją powszechnie nazywano, prowadziła głównie w Śródmieściu, ale znana była szeroko w całej Warszawie. Nawet wtedy, gdy dolegliwości zdrowotnie nie pozwalały jej na czynną działalność, posługując się telefonem organizowała pomoc duchową jak i materialną dla swoich podopiecznych.

S. Scholastyka Baranowska zmarła 21.05.1943 r. w Warszawie.