KATOLICY.EU

Ks. Wacław Osiński, działacz narodowy.

 

Wacław Osiński ur. się 2.12.1868 r. w Sztumskim Polu pod Sztumem. Po skończeniu Collegium Marianum w Pelplinie i gimnazjum w Malborku, rozpoczął studia teologiczne w seminarium duchownym w Braniewie. W 1894 r. otrzymał święcenia kapłańskie i rozpoczął posługę duszpasterską w polskich parafiach. Początkowo współpracował z niemiecką partią katolicką Centrum. Jednocześnie Redagował pismo „Warmiak”. W 1911 r. założył w Butrynach, gdzie był proboszczem, Katolicki Związek Robotniczy.

 Po I wojnie światowej ks. Osiński należał do przywódców polskiej ludności Warmii i Powiśla. W 1919 r. zastał wybrany do sejmiku powiatowego w Olsztynie jako reprezentant ludności polskiej. Rok później został redaktorem pisma „Przyjaciel Ludu”, organu Związku Towarzystw Ludowych, którego był patronem. Czynnie uczestniczył w kampanii plebiscytowej przemawiając na wiecach i agitując za przynależnością tych ziem do Polski.

Po przegranym referendum ks. Osiński był członkiem delegacji Polaków z Warmii, która udała się do premiera Witosa z prośbą o pomoc ze strony rządu. Jesienią 1920 r. był współorganizatorem związku Polaków w Prusach Wschodnich i jego prezesem. Przez 19 lat przewodniczył Radzie Nadzorczej Banku Ludowego w Olsztynie i Spółdzielni Rolniczo – Handlowej „Rolnik”. Kilkakrotnie startował w wyborach do sejmu i parlamentu Rzeszy, wykorzystując kampanię do budzenia świadomości narodowej mieszkańców tych ziem.

Ks. Osiński wielokrotnie padał ofiarę ataków i szykan ze strony prasy oraz bojówek niemieckich. W marcu 1933 r. niemieccy bojówkarze zdemolowali jego plebanię. Został też publicznie znieważony, gdy jako najstarszy wiekiem przewodniczył obradom sejmiku powiatowego w Olsztynie. Czując nieprzychylność do swojej osoby kurii biskupiej we Fromborku przeszedł w czerwcu 1933 r. na emeryturę, aby wolny od nacisków poświecić się pracy na rzecz Polaków na Warmii i Mazurach. Od 1935 r. był opiekunem harcerstwa na Warmii i Powiślu. W 1938 r. przewodniczył sejmikowi IV Dzielnicy Związku Polaków w Niemczech.

10.11.1937 r., podczas uroczystości otwarcia Polskiego Gimnazjum w Kwidzynie, przemawiając w imieniu ludności polskiej w Prusach Wschodnich, ks Osiński powiedział: „Jesteśmy szczęśliwi a zarazem dumni, że drugie gimnazjum polskie w Niemczech stanęło właśnie na ziemi wschodniopruskiej. Ludność polska w Prusach Wschodnich kochać będzie gimnazjum swoje w Kwidzynie całym sercem, a poczynania jego i dążenia popierać będzie ze wszystkich sił”.

Po wybuchu II wojny światowej, ks. Osiński został aresztowany we wrześniu 1939 r. Dzięki interwencji władz kościelnych odzyskał wolność w następnym miesiącu. Jednak już w grudniu 1939 r. został ponownie aresztowany za pomoc jeńcom wojennym. W lutym 1940 r., po rozprawie w Olsztynie, został skazany na 9 miesięcy więzienia. Dzięki interwencji czynników kościelnych, więzienie zamieniono mu na areszt szpitalny. Po wyjściu na wolność przebywał w na plebani w Krośnie pod Braniewem, a potem w domu księży emerytów w Ornecie. Zimą 1945 r., na wieść o kolejnej ofensywie armii czerwonej, zarządzono ewakuację. W jej wyniku dotarł do Wejherowa.

 

Ks. Wacław Osiński zmarł 17.03.1945. w Wejherowie