KATOLICY.EU

Abp Kazimierz Ruszkiewicz, sufragan warszawski.

 

Kazimierz Ruszkiewicz ur. się  6.01.1836 r. w Dzięciołówce koło Mariampola w rodzinie chłopskiej. Mając 16 lat wstąpił do seminarium duchownego w Sejnach. W 1858 r. przyjął święcenia kapłańskie, po czym posługiwał jako wikary w Augustowie i Suwałkach.

W 1862 r. ks. Ruszkiewicz inkardynował się do archidiecezji warszawskiej. Następnie św. abp Zygmunt Feliński wysłał go na studia do Rzymu. W wiecznym mieście studiował w Sapienzy i Gregorianum. Do Warszawy powrócił ze stopniem doktora w grudniu 1864 r. Miesiąc później podjął wykłady z teologii moralnej i historii Kocioła w warszawskim seminarium duchownym jako jego wicerektor. W seminarium dbał o dyscyplinę wśród kleryków, wydłużył studia o 2 lata. Dla Żydów, przygotowujących się do przyjęcia chrztu, urządził przy seminarium katechumenat prowadzony przez kleryków.

Ks. Ruszkiewicz oddawał się jednoczenie pracy pisarskiej. Ogłosił wiele artykułów w „Encyklopedii Katolickiej” i w „Podręcznej Encyklopedii Kościelnej”. W 1878 r. carskie władze nie zatwierdziły jego kandydatury na stanowisko redaktora naczelnego „Przeglądu Katolickiego”.

W 1877 r. Stolica Apostolska wysunęła kandydaturę Ruszkiewicza na stanowisko arcybiskupa Warszawy. Nominację zablokował jednak sprzeciw carskich władz. Metropolitą warszawskim został ostatecznie Wincenty Popiel, który mianował go w 1883 r. wikariuszem i oficjałem generalnym, wprowadził do kapituły katedralnej i ustanowił proboszczem par. Św. Krzyża w Warszawie. Rok później, na wniosek warszawskiego metropolity, ojciec św. Leon XIII prekanonizował go biskupem sufraganem warszawskim.

Gdy abp Popiel zaczął poważnie chorować, złożył na bpa Ruszkiewicza całą administrację kościelną. Odtąd to on urzędował w konsystorzu, wizytował parafie, konsekrował kościoły, wyświęcał kleryków, także w innych diecezjach, gdzie na skutek sprzeciwu władz carskiej Rosji, nie było biskupów. Do wybuchu I wojny światowej wyświęcił 800 księży, a do 1922 r. współkonsekrował 8 biskupów. Jednym z nich był Achilles Ratti, późniejszy papież Pius XI.

Biograf bpa Ruszkiewicza, Hieronim Wyczawski tak go scharakteryzował: Uprzejmy i uczynny, ukazujący przy tym swój patriotyzm, zdobył Ruszkiewicz znaczną popularność, głównie z powodu swej aktywności społecznej. (...) Rozsławiło Ruszkiewicza skazanie go w 1910 r. przez sąd warszawski na 16 miesięcy twierdzy za <nadużycie władzy>, gdy jako oficjał orzekł nieważność małżeństwa zawartego między krewnymi 3 stopnia, wyznawcami sekty mariawickiej, po ich powrocie do katolicyzmu. Ponieważ prasa europejska pisała wtedy nieprzychylnie o rosyjskim wymiarze sprawiedliwości, sąd II instancji obniżył Ruszkiewiczowi karę do 4 miesięcy, a senat w Petersburgu całkowicie ją skasował.

Bp Ruszkiewicz opiekował się nieskasowanymi przez Rosjan klasztorami żeńskimi oraz zgromadzeniami ukrytymi zakładanymi przez bł. o. Honorata Koźmińskiego. Pomógł bł. ks. Jerzemu Matulewiczowi reaktywować zgromadzanie Marianów. Opiekował się także istniejącymi i powstającymi instytucjami dobroczynnymi. Przez 38 lat był prezesem Stowarzyszenia św. Wincentego a Paulo.

W 1917 r. ojciec św. Benedykt XV prekanonizował bpa Ruszkiewicza na tytularnego abpa Nikopolis, a Wydział Teologiczny Uniwersytetu warszawskiego nadał mu tytuł profesora honorowego.

 Abp Ruszkiewicz przez 42 lata kierował jako proboszcz duszpasterstwem w parafii św. Krzyża. W tym czasie, z jego inicjatywy, zbudowano przy kościele dom dla księży, dwukrotnie restaurowano elewację kościoła i przeprowadzono kapitalny remont jego wnętrza. W 1910 r. przed kościołem umieścił posąg Chrystusa wykonany z brązu przez Piusa Welońskiego.

 

Abp Kazimierz Ruszkiewicz zm. 25.03.1925 r. w Warszawie. Został pochowany w podziemiach kościoła św. Krzyża.