KATOLICY.EU

Ks. Edward Szwejnic, pierwszy duszpasterz akademicki w Polsce.

 

         Edward Szwejnic ur. się 12.05.1887 r. w Mińsku w rodzinie mieszczańskiej. Jago ojciec był ewangelikiem niemieckiego pochodzenia, matka polką i katoliczką. Choroba oczu sprawiła, że początkowo uczył się w domu i do szkoły poszedł dopiero w wieku 10 lat. Po zdaniu matury w 1905 r., wstąpił do wyższego seminarium duchownego w Mohylewie. Aby wypróbować swoje powołanie, przerwał studia, wyjechał do Samary, gdzie przez rok mieszkał u prawosławnej rodziny. Następnie studiował filozofię i teologię w Innsbrucku. W 1912 r. przerwał studia i wrócił do Mińska Aby pomagać rodzinie po śmierci ojca. W 1913 r. przyjął święcenia kapłańskie.

Ks. Szwejnic, jako wikary, posługiwał najpierw w Samarze a potem w prokatedrze w Petersburgu. W 1914 r. został prefektem petersburskich szkół średnich. Rozwinął szeroką działalność wśród polskiej młodzieży. Zakładał organizacje szkolne i charytatywne, tworzył drużyny harcerskie. W 1917 r., jako członek Komendy Harcerskiej zainicjował tworzenie kół polskiej młodzieży robotniczej, w których na cotygodniowych spotkaniach omawiano dzieje Polski i uczono pieśni patriotycznych. 

W 1918 r. ks. Szwejnic przyjechał do Warszawy, gdzie został prefektem szkół.  Jesienią 1918 r. udał się do Mińska, gdzie pracował wśród młodzieży oraz wykładał homiletykę i pedagogikę w miejscowym seminarium. Po zajęciu Mińska przez polskie wojsko, zorganizował w styczniu 1920 r. wieki zjazd młodzieży katolickiej. W czasie wojny polsko – bolszewickiej od 14.07.1920 r. był kapelanem Frontu Północnego.

Po zakończeniu wojny polsko - bolszewickiej ks. Szwejnic osiadł w Warszawie, gdzie ofiarnie pracował z młodzieżą. Założył  Stowarzyszenia Katolickiej Młodzieży Akademickiej „Juventus Christiana”, które stało się najprężniejszą katolicką organizacją Akademicką w Warszawie. W 1923 r. uzyskał na Uniwersytecie Warszawskim stopień magistra teologii.

Na działalność ks. Szwejnica wśród młodzieży zwrócił uwagę abp Aleksander Kakowski, który mianował go w 1928 r. rektorem kościoła św. Anny, przeznaczonego na kościół akademicki. Został jednocześnie pierwszym oficjalnym duszpasterzem akademickim w Warszawie.

Ks. Szwejnic jako duszpasterz akademicki rozwinął szeroką działalność charytatywną. W tym celu utworzył organizację studencką „Pomoc Bliźniemu”. Utworzył Komitet Młodzieży przy Duszpasterstwie Akademickim. Zorganizował Związek Akademickich Stowarzyszeń Katolickich. Zainicjował wydawanie pism „Juventus Christiana” i „Młodzież Katolicka”. Był pomysłodawcą Akademickich Ślubów Jasnogórskich. Jak ocenia jago biograf Stanisław Gajewski: stał się niekwestionowanym przywódcą katolickiej młodzieży akademickiej Warszawy, inspiratorem jej odrodzenia religijnego.

W 1932 r. Episkopat Polski delegował ks. Szwejnica na sesję Państwowej Rady Wychowania. Na początku lipca 1934 r., podczas urlopu na Halu, ujawnił się u niego rak przewodu pokarmowego.

   

         Ks. Edward Szwejnic zm. 30.07.1934 r. w Warszawie. 2 lata później na Jasnej Górze 20 000 młodych ludzi ze wszystkich ośrodków akademickich złożyło uroczyste śluby.