KATOLICY.EU

Abp Bolesław Twardowski, metropolita lwowski.

 

Bolesław Twardowski ur. się 18.02.1864 r. we Lwowie w rodzinie inteligenckiej. Tutaj uczęszczał do szkoły podstawowej i średniej. W 1882 r., po zdaniu matury, wstąpił do lwowskiego wyższego seminarium duchownego. Jednocześnie rozpoczął studia teologiczne na Uniwersytecie Lwowskim. Święcenia kapłańskie przyjął w 1886 r. Wkrótce potem został wysłany na studia do Rzymu, gdzie w 1888 r. obronił doktorat z prawa kanonicznego. 

Powróciwszy do kraju ks. Twardowski podjął posługę jako prefekt lwowskiego seminarium duchownego. W 1895 r. został kanclerzem lwowskiej kurii metropolitalnej. W 1902 r. otrzymał probostwo w Tarnopolu. Historyk Lwowa Witold Szolginia oceniał: W ciągu kilkunastu lat swojego tarnopolskiego proboszczowania, dążąc do umocnienia wiary katolickiej i polskiego patriotyzmu na narodowościowo i religijnie mieszanym obszarze Tarnopolszczyzny, z powodzeniem przeprowadził wielką akcję rozbudowy kilkunastu starych i budowy tyluż nowych kościelnych placówek wszelkiego rodzaju - kościołów, kaplic i domów parafialnych. Opracowany przez siebie program ich pomnożenia realizował konsekwentnie i stanowczo aż do wybuchu pierwszej wojny światowej w roku 1914. Szczytowym punktem tej pełnej rozmachu akcji stało się wzniesienie wspaniałego kościoła w Tarnopolu.

 W 1918 r. ks. Twardowski powrócił do Lwowa, gdzie wszedł w skład Kapituły Metropolitalnej. W następnym roku został wyświęcony na biskupa pomocniczego, arcybiskupa Józefa Bilczewskiego, który to wydarzenie tak skomentował w swoim dzienniku: Chrystusowi niechaj wielkie będą dzięki, że sobie przygotował apostoła. Będę mógł spokojnie umierać, bo nie zostawiłbym diecezji sierotą.

 Bp Twardowski został rektorem lwowskiego seminarium duchownego. Przyjął także funkcję wiceprezesa Wydziału Centralnego Instytutu Ubogich we Lwowie. Kiedy  20.03.1923 roku zmarł arcybiskup Bilczewski, został wybrany przez kapitułę lwowską na wikariusza kapitulnego. Mianowany przez Ojca św. Piusa XI, lwowskim metropolitą, odbył  11.11.1923 r. uroczysty ingres do  archikatedry lwowskiej.

Abp Twardowski troszczył się o odbudowę kościołów zniszczonych w czasie wojny i budowę nowych. W archidiecezji lwowskiej do 1935 r. zbudowano 27 kościołów parafialnych, rozpoczęto budowę czterech dalszych, a poddano renowacji 19. Oprócz tego erygowano 7 parafii, 26 ekspozytur i 214 kaplic filialnych. Jego biograf ks. Józef Wołoczański pisał: Nie przeceniał wszakże sfery materialnej egzystencji Kościoła, wyrażając swą głęboką troskę o wartości duchowe; wzywał więc do odnowienia pierwiastków religijnych w człowieku, które zniszczone zostały wpływami wojny, rozwiązłością i swobodą obyczajów. Jako remedium na panoszące się w świecie zło wskazywał na konieczność powrotu do wiary, której zasady trzeba poznać metodą katechizacji oraz uczestnictwem w życiu liturgicznym Kościoła. Wzorem swego przewodnika na stolicy arcybiskupów lwowskich nawoływał do pogłębienia nabożeństwa eucharystycznego i kultu Matki Bożej, duchowieństwo zaś upraszał o modlitwy w intencji powołań kapłańskich.

Największym osiągnięciem na polu budownictwa sakralnego pontyfikatu abp. Twardowskiego był ufundowany przez niego kościół pw. Matki Bożej Ostrobramskiej wzniesiony w latach 1931-1934 jako wotum za utrzymanie Kresów Wschodnich przy Macierzy. W jej wnętrzu mieściły się trzy ołtarze: główny z obrazem Matki Bożej Ostrobramskiej oraz dwa boczne: ku czci Serca Pana Jezusa i św. Jana Bosko. Do 1939 r. kościół pełnił rolę narodowego sanktuarium Lwowa.

Abp Twardowski troszczył się o rozwój życia religijnego swoich diecezjan. W 1930 r. zwołał synod archidiecezjalny. Wspierał działalność Akcji Katolickiej. Doprowadził do powiększenia liczby wiernych oraz księży parafialnych. Aby podnieść intelektualny i moralny poziom księży, organizował kursy duszpasterskie. Regularne odbywał wizytacje kanoniczne parafii, propagował rekolekcje kapłańskie i misje ludowe oraz kult Eucharystii. Popierał i propagował prasę katolicką, m.in. tygodnik dla rodzin katolickich - "Gazetę Niedzielną", oraz tygodnik poświęcony życiu religijnemu Lwowa - "Lwowskie Wiadomości Parafialne". W 1937 r. erygował Instytut Wyższej Kultury Religijnej we Lwowie.

Abp Twardowski troszczył się o ubogich. W 1937 r. utworzył Związek "Caritas" Archidiecezji Lwowskiej. Przez wiele lat był prezesem Centralnej Rady Instytutu Ubogich we Lwowie, organizował Dni Miłosierdzia Chrześcijańskiego. Witold Szolginia oceniał: nie uchodziła jego uwadze żadna ludzka niedola, bezrobocie, niedostatek czy wręcz skrajna nędza - plagi gnębiące w latach trzydziestych bieżącego stulecia znaczną część społeczeństwa południowo-wschodnich Kresów Rzeczypospolitej. On to w grudniu 1936 roku swoim radiowym przemówieniem zainicjował ogólnospołeczną pomoc zimową dla bezrobotnych, zgłaszając w swoim własnym imieniu oraz w imieniu Kurii Metropolitalnej współdziałanie w tej, wówczas już nie charytatywnej, lecz wprost ratunkowej akcji.

Po wybuchu II wojny światowej i zajęciu Lwowa przez wojska sowieckie, abp Twardowski został wyrzucony ze swojej rezydencji. W tej sytuacji zamieszkał u lwowskich księży Misjonarzy. Jak pisze ks. Wołoczański w instrukcji wydanej do duchowieństwa i wiernych metropolita nakazywał, aby zagrożonej ideami ateizmu młodzieży szczególnie gorliwie wykładano w murach świątyń zasady wiary i moralności chrześcijańskiej. Ponadto metropolita zarządził akcję permanentnej formacji religijno-moralnej dla zakonnic, inicjując od sierpnia 1940 r. dwukrotnie w miesiącu konferencje w kościele Matki Bożej Śnieżnej we Lwowie. Często wizytował domy zakonne, niosąc podporę modlitewną i zachęcając do wytrwania. Przyjmował również zaproszenia na wizytacje duszpasterskie do parafii, a nawet mimo niesprzyjających warunków wojny dokonał poświęcenia dwóch nowych kościołów: w Batorówce i w Kozielnikach koło Lwowa.

Po zajęciu Lwowa przez wojska niemieckie, ukrywał w swojej rezydencji żydowską rodzinę dra Elmera. Próbował zapobiec pogromom ludności polskiej na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej. Jednym z ostatnich jego sukcesów było rozpoczęcie, po latach przygotowań, w lipcu 1944 r. procesu beatyfikacyjnego abpa Bilczewskiego

 

 Abp  Bolesław Twardowski zm. 22.11.1944 r. we Lwowie. Pierwotnie jego trumna z ciałem spoczęła w kościele Matki Boskiej Ostrobramskiej, natomiast serce umieszczono wedle jego woli, w ścianie chóru zakonnego klasztoru Sióstr Karmelitanek we Lwowie. Po sprofanowaniu kościoła, zamienionego przez władze sowieckie na magazyn, przeniesiono jego doczesne szczątki w 1947 r. do krypty w podziemiach bazyliki metropolitalnej we Lwowie. Natomiast serce wywiozły zakonnice do Włocławka.