KATOLICY.EU

Ks. Franciszek Wróblewski, działacz narodowy.

 

Franciszek Wróblewski ur. się 23.04.1869 r. w Szopie koło Kościerzyny w rodzinie inteligenckiej. Uczył się w „Collegium Marianum” w Pelplinie oraz w gimnazjach w Chojnicach i Chełmnie. Naukę w gimnazjum łączył z działalnością w tajnej organizacji filomackiej, w której pełnił obowiązki kółkowego. Otrzymywał wówczas stypendium przyznane mu przez Towarzystwo Pomocy Wzajemnej. W 1890 r. zdał egzamin dojrzałości, po czym wstąpił do Wyższego Seminarium duchownego w Pelplinie. W 1894 r. przyjął święcenia kapłańskie.

Posługę duszpasterską ks. Wróblewski rozpoczął jako wikary w Człuchowie i Chełmnie. W 1899 r. został proboszczem w Niedamowie na Kaszubach. Tu rozwinął ożywioną działalność patriotyczną. Założył Towarzystwo Ludowe oraz kółko rolnicze, na zebraniach których wygłaszał referaty na tematy społeczno – gospodarcze, uczył historii Polski, upowszechniał czytelnictwo polskiej prasy. Jego działalność szybko wykroczyła poza teren macierzystej parafii. W 1902 r. był współzałożycielem banku Ludowego w Kościerzynie a następnie członkiem jego Rady Nadzorczej. Po dwóch latach działalności Bank liczył 166 członków w tym: 122 rolników, 23 przemysłowców i rzemieślników oraz 21 osób o innych zawodach.

Ks. Wróblewski zakładał na Kaszubach kółka rolnicze, działał w Towarzystwie Naukowym z siedzibą w Toruniu. Z jego inicjatywy powstała w 1904 r. Kościerzynie Spółka Parcelacyjna, która pod jego kierownictwem rozparcelowała kilka majątków, nie dopuszczając by polska ziemia przeszła we władanie Niemców. Należał do spółki „Dom kaszubski”, którą później przekształcono w towarzystwo „Bazar” pod jego kierownictwem. Angażował się w kampanie wyborcze polskich kandydatów. W latach 1907-1918 przewodniczył powiatowi kościerskiemu.

Ks. Wróblewski, pokonawszy opór pruskich urzędników doprowadził do wybudowania w Kościerzynie domu społecznego z wielką salą imprezową, który stał się centrum życie narodowego dla okolicznych Polaków. W 1910 r. doprowadził do powstania w Kościerzynie Towarzystwa Ludowego, szerzącego polską oświatę. Zsiadał także we władzach Towarzystwa Przyjaciół Kaszub, prowadzącego akcję oświatową. Był członkiem zarządu Centralnego Towarzystwa Rolniczego dla Prus Zachodnich. W 1914 r. przewodniczył Sejmikowi Kółek Rolniczych w Tucholi. Działał także w Towarzystwie Czytelni Ludowych.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, ks. Wróblewski kontynuował działalność społeczną i narodową. W grudniu 1918 r. jako delegat uczestniczył w obradach Polskiego Sejmu dzielnicowego w Poznaniu. Należał do czołowych działaczy ruchu ludowego na Pomorzu. W 1919 r. został przewodniczącym koła PSL Pomorze w Niedamowie. Rok później powierzono mu funkcję wiceprzewodniczącego stronnictwa. W 1921 r. został prezesem Powiatowego Zarządu Kółek Rolniczych.

W grudniu  1921 r. ks. Wróblewski został proboszczem Lipinkach koło Nowego Miasta Lubawskiego. Tu został członkiem Rady Nadzorczej miejscowego Banku Ludowego. W 1927 r. wybrano go na stanowisko wiceprzewodniczącego zarządu powiatowego Pomorskiego Towarzystwa Rolniczego. W następnym roku, wybrany do Rady Okręgowej Towarzystwa Czytelni Ludowych, reprezentował Pomorze w radzie głównej organizacji. Wyrazem uznania dla jego działalności był przyznany mu Złoty Krzyż Zasługi.

W czasie II wojny światowej ks. Wróblewski uniknął wywiezienia do obozu koncentracyjnego. Został jednak zmuszony do opuszczenia plebani na rzecz powiernika niemieckiego. W tej sytuacji zamieszkał w organistówce wraz z organistą i jego rodziną.

 

  Ks. Franciszek Wróblewski zmarł 15.11.1944 r. w Lipinkach. Jego ciało spoczęło na miejscowym cmentarzu.