Katolicy.eu

Ks. Kazimierz Baniewicz, duszpasterz Polaków w ZSRR.

 

         Kazimierz Baniewicz ur. Się 29.01.1905 r. w Postawach na Wileńszczyźnie. Gdy miał 22 lata wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Wilnie. Jednocześnie podjął studia na wydziale teologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego. W 1933 r. przyjął święcenia kapłańskie, po czym został wikariuszem w parafii Hoduciszki  koło Swięcian. Kiedy w 1940 r. Wileńszczyznę wcielono do ZSRR, ukrywał się w Wilnie w domu bezhabitowego Zgromadzania Córek Maryi Niepokalanej. Po zajęciu Wilna przez Niemców, powrócił do jawnej pracy duszpasterskiej.

         Po zajęciu Wilna przez Armię Czerwoną,  ks. Baniewicz został skierowany do Lidy. Tu został proboszczem par. Niepokalanego Poczęcia NMP. Po zakończeniu wojny nie wyjechał do Polski zostając na powierzonej sobie parafii. W 1946 r. został dziekanem i wikariuszem generalnym na okręg lidzki.

         10.06.1951 r. ks. Baniewicz został aresztowany przez agentów MGB. Podstawą aresztowania były zeznania sześciu świadków, w tym osoby, która rzekomo przyszła do spowiedzi. W akcie oskarżenia czytamy że: był nieprzejednanym wrogiem sowieckiego państwa i jako wrogo nastawiony do istniejącego ustroju na przestrzeni wielu lat wykorzystywał swoje służbowe stanowisko do systematycznego prowadzenia wśród parafian katolików antysowieckiej agitacji i propagandy nastawionej na wychowanie ludności katolickiej w duchu nienawiści do władzy sowieckiej i komunistycznej partii, straszył parafian-katolików odpowiedzialnością przed religią i prawem bożym, wzywał ich do sabotowania rozporządzeń władzy sowieckiej, a także do niewstępowania do partii i komsomołu. (…) w 1946 r. wygłosił w kościele kazanie, w którym wypowiadał antysowieckie zmyślenia; w 1947 r. w czasie spowiedzi parafianki Buda wzywał ją do niewstępowania do organizacji sowieckich; do 1950 r. (…) uczył dzieci wierzących obywateli „Katechizmu”, nie zważając na zakaz organów władzy sowieckiej w tej sprawie; w czasie Wielkiej Ojczyźnianej wojny i później (…) przechowywał dużą ilość antysowieckiej literatury, a w czasie jednego z kazań wzywał do modlitwy do Boga, by skończył się czas cierpienia i ucisku, a nastało słońce i swoboda.

         18.10.1951 ks. Baniewicz został skazany na karę śmierci z jej zamianą na 25 lat łagrów, 5 lat pozbawienia praw obywatelskich i konfiskatę mienia.

         Ks. Baniewicz wyrok odsiadywał w sowieckich łagrach. Był więziony m.in. w Kargopolłagu koło Archangielska oraz w Puksa-Oziero koło Permu. W maju 1955 r. skierował pismo do Prokuratora Generalnego ZSRR z prośbą o obniżenie wyroku. We wrzesniu 1955 r. Sąd Najwyższy ZSRR obniżył mu wyrok do 10 lat.

         12.09.1957 r. ks. Baniewicz odzyskał wolność. Natychmiast udał się na Wileńszczyznę, gdzie nie uzyskał zezwolenia na prowadzenie działalności duszpasterskiej. W tej sytuacji zdecydował się na wyjazd do Polski. osiadł na terenie archidiecezji wrocławskiej. Pracował w parafii Sokolica a następnie w Krośnie Odrzańskim.

         Ks. Kazimierz Baniewicz zm. 4.02.1992 r. w Krośnie Odrzańskim. Sześć dni później został zrehabilitowany wyrokiem Prokuratury Republiki Białoruś, gdyż stwierdzono brak znamion przestępstwa w jego działalności.