Katolicy.eu

Ks. Wacław Bekisz, duszpasterz Polaków ZSRR.

 

         Wacław Bekisz ur. się w 1906 r. we wsi Kuźmy na Grodzieńszczyźnie w wielodzietnej rodzinie leśnika. W 1922 r. podjął naukę w gimnazjum w Wilnie. Sześć lat później zdał maturę, po czym wstąpił do wyższego seminarium duchownego w Wilnie. Jednocześnie podjął studia na wydziale teologicznym USB. W 1934 r. przyjął święcenia kapłańskie.

Pierwszą placówką duszpasterską ks. Bekisza była parafia w Suchowoli, w której posługiwał jako wikary. Po dwóch latach został przeniesiony do Dąbrowy. W 1938 r. został wikarym w parafii św. Franciszka w Wilnie. 17.10.1939 r. został mianowany proboszczem parafii Soły. Tu posługiwał przez 10 lat. Razem ze swoimi wiernymi przeżył okupację sowiecką i niemiecką oraz włączenie tych ziem do ZSRS.

Ks. Bekisz został aresztowany 12.05.1949 r. W uzasadnieniu aresztowania możemy przeczytać, że: „zajmował się antysowiecką działalnością, rozpowszechniał oszczercze zmyślenia przeciwko przedstawicielom władzy sowieckiej i prowokacyjne wieści o bliskiej wojnie kapitalistycznych państw przeciwko ZSRS i o zmiennie ustroju w Związku Sowieckim.  Wzuwał wierzących katolików do walki przeciwko sowieckiej władzy w interesie religii katolickiej i wychowywał dzieci w antysowieckim, nacjonalistycznym i religijnym duchu. Przechowywał literaturę o antysowickim charakterze i korzystał z niej dla głoszenia w kościele antysowieckich kazań. Prenumerował i czytał (od 135 r.) gazety o faszystowskim, antysowieckim i nacjonalistycznym charakterze.”.

W więzieniu w Starej Wilejce ks. Bekisz przeszedł śledztwo, po czym 25.08.1949 r. stanął przed sądem obwodowym w Mołodecznie, który skazał go  na 25 lat łagrów, 5 lat pozbawienia praw obywatelskich oraz konfiskatę mienia. W uzasadnieniu wyroku napisano: „był wrogo nastawiony wobec politycznego ustroju w ZSRS i zajmował się aktywną działalnością antysowiecką. W swoim otoczeniu, a także w kościele w czasie nabożeństw, głosił oszczercze zmyślenia przeciwko kierowniczej Sowieckiej władzy, rozpowszechniał prowokacyjne wieści o mającej nastąpić wojnie państw kapitalistycznych przeciwko ZSRS i jego klęsce w tej wojnie, głosił z abony w kościele wypowiedzi o charakterze antysowieckim i wzywał wierzących do walki przeciwko Sowieckiej władzy w interesie rzymsko katolickiej religii i rozpalał nacjonalistyczną nienawiść do Ruskich”.

Ks. Bekisz najpierw trafił do łagru koło Karagandy. Potem kolejno był przewożony do łagrów w: Ekibastuz w Kazachstanie, Stiepnoj i Dżezkazgan.

O uwolnienie ks. Bekisza zwróciły się do Prezydium Rady Najwyższej ZSRS dwie jego parafianki. Pierwsza z nich – Małgorzata Żuk, przypomniała, że w 1942 r. ukrył, ubrał i nakarmił sowieckiego partyzanta. Z kolei Adela Staszkiewicz pisała o pomocy, jakiej udzielił w czasie niemieckiej okupacji jej ukrywającemu się mężowi oraz jej samej gdy była w biedzie. 16.11.1955 r. Prezydium Rady Najwyższej ZSRS zmniejszyło mu wyroki do 10 lat łagrów.

Ks. Bekisz odzyskał wolność po 7 latach spędzonych w łagrach 20.06.1956 r. Następnie udał się do swojej parafii Soły, gdzie jednak pomimo starań wiernych, nie uzyskał zgody na wznowienie pracy duszpasterskiej. W tej sytuacji zamieszkał u brata w Wilnie. Po pewnym czasie, dzięki staraniom wiernych, uzyskał zgodę władz na objęcie parafii Żyrmuny.

 

Ks. Bekisz zmarł  22.05.1964 r. w Żyrmunach. Kilka dni później został pochowany w Sołach obok swoich rodziców. Podczas pogrzebu przemawiał duchowny prawosławny, który w półgodzinnej mowie w języku rosyjskim przedstawił jego sylwetkę oraz mówił o braterstwie kościołów Wschodu i Zachodu. W 1998 r. Prezydium Sądu Najwyższego Republiki Białoruskiej dokonało jego pełnej rehabilitacji.