Katolicy.eu

O. płk Włodzimierz Cieński, kapelan Armii Andersa.

 

         Włodzimierz Cieński ur. się 6.04.1897 r. we Lwowie w rodzinie ziemiańskiej. Jego dziadek Włodzimierz Dzieduszycki ufundował Muzeum Przyrodniczego im. Dzieduszyckich we Lwowie, a ojciec Tadeusz Cieński był posłem na Sejm galicyjski, przewodniczącym Komitetu Obywatelskiego we Lwowie podczas walk o miasto w 1918 roku oraz senatorem  w II RP. Edukację rozpocząl w domu rodzinnym w Pieniakach koło Jarosławia. Po ukończeniu szkoły srerdniej we Lwowie, złożył podanie o przyjęcie do lwowskiego seminarium duchownego, ale z powodu słabego  Zdrowia nie został przyjęty. W tej sytuacji odbył studia rolnicze w Dublanach i praktykę rolną w majątku Czartoryskich w Pełkiniach koło Niska. Ponieważ ponownie odrzucono jego podanie o przyjęcie do seminarium duchownego we Lwowie., podjął studia filozoficzne i teologiczne we Fryburgu w Szwajcarii. Edukację kontynuował w wyższym seminarium duchownym we Lwowie. W 1924 r. przyjął święcenia kapłańskie.

         Ks. Cieński został wikariuszem w Żółkwi, gdzie wkrótce zaraził się tyfusem plamistym w czasie spowiadania chorych grekokatolików, gdyż żonaty ksiądz unicki bał się odwiedzać chorych w domach. Po odzyskaniu zdrowia, został administratorem parafii Wełdzirz. W 1930 r. został kierownikiem Zakładów Wychowawczych fundacji Abrahamowiczów dla chłopców we Lwowie. W 1935 r. powierzono mu parafię Zimna Woda koło Lwowa. W kwietniu 1939 r. objął lwowską parafię sw. Marii Magdaleny, największą w mieście.

         Po zajęciu Lwowa przez wojska sowieckie, ks. Cieński zorganizował w 16 parafiach pomoc dla tysięcy uciekinierów z centralnej Polski oraz jadłodajnię dla alumnów zamkniętego przez komunistów seminarium duchownego. Apelował wówczas do wiernych: Nie ugiąć się! Cierpieć w milczeniu! Nie narzekać! Wzajemnie pomagać sobie przetrwać! Polska żyje i walczy! Zmartwychwstanie jest zakończeniem Kalwarii.

         Jerzy Węgierski wspominał: Muszę podnieść niezwykły geniusz ks. Cieńskiego – nie imponuje mi, że natychmiast przystąpił do opieki nad rodzinami wojskowych i aresztowanych, że potrafił zmobilizować na to środki ze wszystkich dostępnych źródeł, ale że w pierwszych dniach okupacji sowieckiej we Lwowie zorientował się od razu w specyfice tych nowych warunków i sytuacji. Zakupione duże zapasy wiktuałów zostały rozmieszczone w prywatnych domach znajomych księdzu (…) głownie ziemian, którzy mieli domy i wille w mieście, więc możliwości przechowania i stamtąd brało się zestaw produktów – mąka, kasza, fasola itp. Plus kosteczka słoniny – i zanosiło się do rodzin uchodźców i osieroconych z całego kraju, które schroniły się tej pamiętnej jesieni we Lwowie, w nadziei, że wojna tak daleko nie dojdzie. 

         Za aprobatą abpa Bolesława Twardowskiego, ks. Cieński pod pseudonimem „Pomian” włączył się w działalność konspiracyjną w szeregach ZWZ jako kierownik wydziału opieki społecznej i duszpasterstwa Komendy obszaru nr 3. 17.04.1940 r. został aresztowany przez NKWD. Następnie był więziony najpierw we Lwowie na Zamarstynowie, a potem w Moskwie kolejno w Lefortowie, na Butyrkach i na Łubiance. W czasie śledztwa był bity i maltretowany, aby podjął współpracę z NKWD. 6.06.1941 r. został skazany na karę śmierci. W więzieniu w ukryciu pełnił posługę duszpasterską.

         Po zawarciu układu Sikorski – Majski, dzięki amnestii dla Polaków został ułaskawiony i w sierpniu 1941 r. odzyskał wolność. 3.09.1941 r. gen. Władysław Anders mianował go szefem polskiego duszpasterstwa wojskowego w stopniu majora a następnie pułkownika. Wkrótce potem zorganizował polskie duszpasterstwa zarówno dla żołnierzy jak i ludności cywilnej. Wydał mszał, który był pierwszym w ZSRS drukiem liturgicznym od kilkudziesięciu lat. Na jego ręce gen. Anders w 1942 r. złożył wyznanie wiary katolickiej i przyjął katolicyzm.

         W sierpniu 1942 r. ks. Cieński opuścił ZSRS razem z ostatnim oddziałem WP. Następnie towarzyszył swoim żołnierzom w Persji, Iraku i Palestynie. Wraz z II korpusem odbył całą kampanię włoską. To on uczestniczył w wyborze miejsca na cmentarz żołnierzy poległych w bitwie o Monte Cassino.

         W październiku 1946 r. ks. Cieński razem z II korpusem przybył do Wielkiej Brytanii. Następnie posługiwał w duszpasterstwie wśród polskiego wychodźstwa. W 1947 r. należał do grona założycieli Instytutu Polskiego Akcji Katolickiej w Wielkiej Brytanii. Rok później został jego asystentem kościelnym. W latach 50-tcyh XX wieku opublikował w Londynie dwutomową pracę „Rodzicom o dzieciach”. Odmówił przyjęcia funkcji przy rządzie emigracyjnym.

         Wiosną 1955 r. ks. Cieński wstąpił do zakonu cystersów-trapistów w opactwie Notre Dame de France w Bricquebec w Normandii. Pięć lat późnie złożył śluby  wieczyste. Wstąpienie do klasztoru uzasadniał potrzebą szczególnej modlitwy za Rosję i Polskę. W klasztorze kierował gospodarstwem rolnym, pisał na tematy religijne oraz pracował nad wspomnieniami.

 

         o. Włodzimierz Cieński zm. 20.01.1983 r. w klasztorze. Spoczął na miejscowym cmentarzu zakonnym. Był odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych oraz Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami.