KATOLICY.EU

Abp Ignacy Dub-Dubowski, ordynariusz diecezji łucko-żytomierskiej.

 

Ignacy Dub–Dubowski ur. się 30.01874 r. w Wilnie. Tu skończył szkołę średnią, po czym w 1894 r. wstąpił. do Wyższego Seminarium Duchownego Żytomierzu. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1899 r.

Ks. Dub–Dubowski, najpierw pracował jako administrator parafii Szpanów, a następnie w parafii Chodorków. W 1901 r. rozpoczął studia teologii dogmatycznej na uniwersytecie Angelicum w Rzymie oraz prawa kanonicznego na uniwersytecie Gregorianum. W 1903 r. obronił doktorat z prawa kanonicznego. Powróciwszy do kraju w 1904 r., został najpierw administratorem, a następnie proboszczem w Korcu. W 1908 r. został sekretarzem abpa Apolinarego Wnukowskiego w Petersburgu, który mianował go kanonikiem honorowym metropolitalnej kapituły mohylewskiej. Po jego śmierci abpa Wnukowskiego w maju 1909 r., powrócił na stanowisko proboszcza w Korcu. W 1910 r. otrzymał Order św. Anny III stopnia i tytuł tajnego szambelana papieskiego. W tym samym roku został proboszczem parafii katedralnej w Żytomierzu i wicedziekanem. W 1912 został członkiem Wołyńskiego Gubernialnego Komitetu Statystyki oraz katechetą w: szkole średniej św. Włodzimierza, szkole zawodowej i czteroklasowej szkole miejskiej, a w 1914 r. także w żytomierskiej szkole felczerskiej. W latach 1912-1913 należał do łucko-żytomierskiego sądu biskupiego. W 1914 z nominacji matki cara Mikołaja II, Marii Fiodorowny, został członkiem honorowym Wołyńskiej Komisji Gubernialnej dla Opieki nad Sierocińcami. W 1915 r. otrzymał nominację na delegata duchowieństwa katolickiego do komisji podatkowej od nieruchomości w miejskim urzędzie w Żytomierzu.

W październiku 1916 r. Ojciec Św. Benedykt XV mianował ks. Dub-Dubowskiego biskupem łucko-żytomierskim i administratorem apostolskim diecezji kamienieckiej. Sakrę biskupią otrzymał w styczniu 1917 r. w kościele św. Katarzyny w Petersburgu. Jako biskup prowadził bardzo energiczną działalność duszpasterską. W 1917 r. zatwierdził powstanie w Białej Cerkwi Zgromadzenia SS. Misjonarek Benedyktynek, które następnie sprowadził do Kowla. Dwa lata później poparł plan założenia przez Zofię Tajber Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Duszy Chrystusa. Był założycielem wydawanego w Żytomierzu i ukazującego się do  1919 r. „Tygodnika Kresowego", wydawanej w Łucku od 1921 r. „Kroniki Diecezji Łucko-Żytomierskiej" przemianowanej w 1925  r. na „Kronikę Diecezji Łuckiej", oraz tygodnika „Lud Boży" ukazującego się w Łucku w latach 1923-1925.

Bp Dub-Dubowski w czasie rewolucji bolszewickiej na Ukrainie w latach 1917-1920 i wielokrotnych zmian władz, pomimo 8 miesięcy prześladowań i zagrożenia śmiercią ze strony komunistów, uważających go za „nieposłusznego i kontrrewolucjonistę”, trwał na stanowisku w Żytomierzu. W pewnym okresie ukrywał się, aby uniknąć uwięzienia i śmierci. W czerwcu 1919 r. razem z 11 innymi księżmi z Żytomierza został skierowany do robót publicznych. Przeżył zamach na swoje życie, zaplanowany przez bolszewików. Zamachowca ocalił przed zlinczowaniem przez tłum zebrany przed katedrą żytomierską. Wiosną 1919 r. w ciągu dwóch miesięcy był chroniony w domu biskupim przez kilkaset uzbrojonych miejscowych katolików, prawosławnych i Żydów. Dwukrotnie uchronił kilka tysięcy ludności żydowskiej od pogromów ze strony oddziałów atamana Petlury, otwierając dla niej w Żytomierzu kościoły i dom biskupi. Aresztowany przez bolszewików 6.08.1919 r., został uwolniony pod wpływem protestów i nalegań tłumu żydowskiej ludności Żytomierza.

8.06.1920 r. bp Dub-Dubowski bezpowrotnie opuścił tereny diecezji pozostające na Ukrainie, razem z wycofującymi się z Żytomierza wojskami polskimi. Za odwagę w czasie wojny polsko-bolszewickiej 1920 r. został odznaczony Krzyżem Walecznych. W latach 1921-1922, skierował do opuszczonych parafii w tej części diecezji łucko-żytomierskiej, która pozostała w ZSSR, 7 spośród ok. 10 wyświęconych w tym czasie przez siebie w Polsce księży. W lutym 1923 r. wielokrotnie zwracał się do ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego o paszport dyplomatyczny celem wizytacji tej części diecezji łucko-żytomierskiej, która pozostała w ZSSR. Wyjazd nie doszedł jednak do skutku.

Bp Dub-Dubowski wybitnie przyczynił się do zorganizowania stworzonej w 1925r,. w ramach reorganizacji administracji kościelnej w Polsce, diecezji łuckiej. Na jej terenach powołał do życia kilkadziesiąt nowych parafii oraz własne seminarium duchowne w Łucku. Od 1925 r. na życzenie Ojca Św. Piusa XI przebył do Rzymu, zrezygnował z zarządzania diecezją łucką, po czym pozostał w Wiecznym Mieście. Mianowany arcybiskupem tytularnym filipopolitańskim był doradcą pap. komisji Pro Russia ds. Kościoła katolickiego w ZSSR. Od początku lutego do listopada 1928 r. na polecenie Ojca Św. Piusa XI wizytował parafie polonijne w USA i Kanadzie. Po zakończeniu wizytacji złożył sprawozdanie rządowi polskiemu na temat Polonii amerykańskiej i kanadyjskiej. Mieszkając w Rzymie, brał aktywny udział w życiu kościoła i polonii w Wiecznym Mieście.

 

Abp Ignacy Dub-Dubowski zmarł 10.03.1953 r. w Rzymie.

.