KATOLICY.EU

Ks. Karol Gałęzowski, duszpasterz Polaków w ZSRS.

 

         Karol Gałęzowski ur. się w 1879 r. w Latyczowie na Podolu. Czując głos Bożego powołania wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Żytomierzu. W 1908 r. przyjął święcenia kapłańskie. 

Ks. Gałęzowski posługiwał w Winnicy na Podolu jako katecheta szkoły realnej i handlowej. Po dojściu do władzy w Rosi bolszewików, był nękany przez Czeka rewizjami i groźbami. W jego mieszkaniu ukrywała się właścicielka majątku Czerepaszyńce. W 1920 r. uciekł do Polski.

W II Rzeczpospolitej ks. Gałęzowski podjął posługę jako katecheta w Szamotułach. W 1926 r. został inkardowany się do diecezji łuckiej. Odtąd pracował jako katecheta w łuckim gimnazjum. Uzyskał wówczas godność kanonika honorowego kapituły łuckiej. Na Wołyniu spędził cały okres II wojny światowej. Doświadczył kolejno okupacji sowieckiej, niemieckiej oraz ukraińskich pogromów. Po zakończeniu działań wojennych nie zdecydował się na wyjazd do Polski, i pozostał na Wołyniu włączonym w granice ZSRS.

4.01.1945 r. ks. Gałęzowski został aresztowany razem z bpem Adolfem Szelążkiem i ks. Władysławem Bukowińskim. Zarzucono mu, że był: „uczestnikiem polskiego nacjonalistycznego powstańczego podziemia i prowadził antykomunistyczną działalność skierowaną na oderwanie do związku Sowieckiego zachodnich obwodów Ukrainy i odbudowanie Polski w przedwojennych granicach z 1939 roku. Jednocześnie, pod pozorem religijnej roboty, wg wskazań Watykanu szerzył propagandę o antysowieckim charakterze”. Oskarżony był także o to, że „był agentem Watykanu, utrzymywał kontakt z Szelążkiem i na jego polecenie zajmował się zbieraniem danych o politycznych nastrojach ludności polskiej w m. Łucku i jego okolicy, przekazywał Szelążkowi dane o przebiegu lubelskiego porozumienia o przesiedleniu Polaków do Polski, w celu wysłania ich do Watykanu”. Oskarżono go ponadto o antysowiecką propagandę razem z ks. Bukowińskim oraz wielokrotne  uczestniczenie w „nielegalnych spotkaniach księży, w czasie których słuchano audycji radiowych polskiego emigracyjnego rządu i wyrażano antysowieckie i nacjonalistyczne nastawienie”.

Proces zbiorowy ośmiu polskich księży, wśród których był ks. Gałęzowski oraz biskup Szelążek odbył się w Kijowie. Wszyscy zostali oskarżeni o to, iż byli „aktywnymi uczestnikami antysowieckiej tajnej polskiej nacjonalistycznej powstańczej organizacji stworzonej przez polskie emigracyjne władze, przewodniczyli organizowaniu wrogiej roboty skierowanej na oderwanie od sowieckiego państwa zachodnich obwodów Ukrainy i stworzenie Polski w granicach z 1939 roku”.  Sąd uznał wszystkich winnymi zdrady ojczyzny.

6.05.1945 r. ks. Gałęzowski został skazany na 8 lat łagrów. Trafił do łagru w Karłagu w Kazachstanie.

 

Ks. Gałęzowski zmarł 6.09.1950 r. w punkcie łagrowym nr 2 w stepowym łagrze w Spasku.  Jako przyczynę zgonu podano chorobę serca i starcze wyczerpanie.