KATOLICY.EU

O. Edward Juniewicz, duszpasterz Polaków w ZSRR.

 

Edward Juniewicz ur. 25.09.1894 r. w Nowej Wilejce na Wileńszczyźnie. Szkołę średnią rozpoczął w Kijowie, a ukończył w Petersburgu, po czym w 1914 r. wstąpił do metropolitalnego seminarium duchownego. Bezpośrednio po święceniach kapłańskich, które otrzymał 30.04.1917 r. w Petersburgu z rąk abpa Jana Cieplaka, pracował w Moskwie jako katecheta w ochronkach dla dzieci z rodzin uciekinierów z Polski. Jesienią 1917 r. rozpoczął studia w Akademii Duchownej w Petersburgu, przerwane w 1918 r. z powodu jej zamknięcia. W latach 1918-1920 był wikariuszem przy kościele Nawiedzenia NMP na cmentarzu w Petersburgu. W 1920 r. przez pół roku zastępował ukrywającego się przed aresztowaniem proboszcza parafii św. Kazimierza. Od stycznia 1921 r. był zastępcą proboszcza par. św. Stanisława, ks. Witolda Iwickiego, po jego aresztowaniu przez CZEKA. Brał udział w zebraniach księży zwoływanych przez abpa Edwarda Roppa, a następnie abpa Jana Cieplaka, w Petersburgu w latach 1918-1920 dla dyskutowania nowej sytuacji prawnej Kościoła pod władzą bolszewików.

10.03.1923 r. ks. Juniewicz wyjechał do Moskwy i tam został aresztowany w grupie 14 księży z Petersburga z abpem Janem Cieplakiem na czele. W czasie pokazowego procesu w Moskwie  w dniach od 21 do 25.03.1923 r. został oskarżony o udział „w organizacji kontrrewolucyjnej stworzonej przez Cieplaka i Budkiewicza” oraz opór przy konfiskacie przedmiotów kościelnych. Został skazany na 10 lat więzienia w surowej izolacji, z pozbawieniem praw.

Ks. Juniewicz odzyskał wolność w ramach wymiany więźniów politycznych, po czym 1.02.1925 r. przybył do Polski w grupie 7 księży i innych osób. W latach 1925-1927 pracował w Nowej Wilejce na terenie archidiecezji wileńskiej, z której przeszedł do diecezji pińskiej. Był tu ojcem duchownym w seminarium duchownym w Pińsku oraz profesorem ascetyki i języka ros. W latach 1928-1930 r. przebywał na studiach w Rzymie, skąd, po uzyskaniu licencjatu z teologii, wrócił na stanowisko ojca duchownego do seminarium pińskiego. W latach 1933-1934 był sekretarzem ds. organizacji religijnych w diecezji pińskiej.

W 1937 r. ks. Juniewicz został  proboszczem i dziekanem w Drohiczynie n. Bugiem. Jesienią 1939 r. Drohiczyn znalazł się w sowieckiej strefie okupacyjnej. Ponieważ w ramach obostrzeń przygranicznych sowieci wprowadzili ścisłą strefę graniczną obejmującą 700 m od Bugu, musiał ewakuować kościół w przeciągu dwóch godzin od podania rozkazu przez kapitana Szostakowa. W tym krótkim czasie zdołał ocalić 8 spośród 38 obrazów, dwie rzeźby spośród 153, wszystkie kielichy, część ornatów. Następnie został przesiedlony do Miłkowic, po czym sowieci zniszczyli całe wewnętrzne wyposażenie kościoła Trójcy Świętej. Oddział "pograniczników" porąbał siekierami czternaście barokowych ołtarzy, ambonę, chrzcielnicę, ławki, konfesjonały. W poszukiwaniu precjozów sprofanowano trumny fundatorów kościoła, wojewodów drohickich i innych, złożonych w podziemiach tego kościoła. Następnie kościół zamieniono na stajnię dla koni straży granicznej.

Kiedy latem 1941 r. do Drohiczyna wkroczyli Niemcy, ks. Juniewicz powrócił do sprofanowanej świątyni. W 1943 r. został mianowany przez bpa Kazimierza Bukrabę, przebywającego poza diecezją pińską, jego wikariuszem generalnym, którym pozostawał do 1945.

Po wojnie w 1946 r. ks. Juniewicz wstąpił do zakonu oo. Redemptorystów, po czym odbył nowicjat w Toruniu i w Tuchowie. Później pracował w Gliwicach, a następnie w Warszawie jako rektor domu, rekolekcjonista, spowiednik, ojciec duchowny kapłanów dekanatu Wola w Warszawie i w diecezji w Drohiczynie oraz wizytator zakonów i zgromadzeń zakonnych. W zakonie cieszył się wielkim uznaniem i szacunkiem. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych pozostawał w kontakcie korespondencyjnym z księżmi diecezji pińskiej, którzy pozostali w ZSSR.

 

Ks. Edward Juniewicz zm. 25.08.1989 r. w Warszawie. Jego doczesne szczątki spoczęły na cmentarzu oo. Redemptorystów w Warszawie. Pozostawił po sobie wspomnienia, obejmujące okres pobytu w ZSSR. Posiadał tytuł kanonika honorowego kapituły katedralnej pińskiej.