KATOLICY.EU

Ks. Ignacy Opolski, duszpasterz Polaków w ZSRR.

 

Ignacy Opolski ur. się w 1885 r. się w Snitkowie na terenie diecezji kamienieckiej. Czując głos Bożego powołania, wstąpił do wyższego seminarium duchownego w Żytomierzu. W 1916 r. przyjął święcenia kapłańskie. Nie opuścił swojej parafii, pomimo przejęcia władzy w Rosji przez bolszewików. Po raz pierwszy został aresztowany i skazany w latach XX-tych XX wieku. Po odsiedzeniu wyroku powrócił do swojej parafii.

  Ks. Opolski po raz ostatni został aresztowany 27.01.1930 w par. Romanów w dek. żytomierskim. Był więziony najpierw w Żytomierzu, a potem w Kijowie, gdzie 10.05.1930 podczas grupowego procesu księży polskich z Ukrainy został skazany przez trojkę Kolegium OGPU USSR na na 8 lat łagrów, bez prawa do ponownego rozpatrzenia sprawy. 27.01.1930 r. został skierowany do politizolatora w Jarosławlu n. Wołgą. Ks. prof. Roman Dzwonkowski oceniał: Słynął on z surowego rygoru, izolacji więźniów od świata zewnętrznego oraz kontaktów między sobą.

Ks. Opolski cierpiał na serce, wątrobę i chorobę przewodu moczowego. W liście z 22.02.1932, pisanym z więzienia w Jarosławlu do Jekatieriny P. Pieszkowej, wspominał, że od roku nie otrzymuje żadnej pomocy materialnej, ale prosił tylko, jeśli to możliwe, o przysłanie mu Biblii, zawierającej Nowy Testament w języku ros. lub w którymś z języków zach., zwłaszcza franc. Wyrażał pragnienie wymiany do Polski. Według listu z 26.10.1933 jego brata, Juliana Opolskiego, sekretarza Sądu Grodzkiego w Łucku, do prymasa Polski z prośbą o interwencję i spowodowanie odesłania go do Polski, od 3 lat był umieszczony na liście więźniów politycznych przewidzianych do wymiany między Polską i ZSSR. Według kolejnych listów brata do prymasa Polski, z 16.06 i z 12.09.1934, w tej samej sprawie do 15.09.1933 przebywał w więzieniu w Jarosławlu n. Wołgą, a następnie został deportowany do łagru na Wyspach Sołowieckich i znalazł się w łagrze na Wielkiej Wyspie (Sawwatyjskiej), a wg innych informacji w obozie pracy w Kiem'. Ks. prof. Roman Dzwonkowski oceniał: Łagry sołowieckie zasłynęły ze szczególnie ciężkich i wyniszczających warunków pracy leśnej, okrucieństwa komendantów, masowych mordów i eksterminacji więźniów. Podczas surowej zimy 1929/30 r. w łagrach nad Morzem Białym zginęło 20 000 więźniów.

Minister Józef Beck w liście z 22.12.1933 do prymasa Polski, kard. Augusta Hlonda, zapewniał, że MSZ poleciło delegatowi PCK w Moskwie zbadać stan zdrowia ks. Opolskiego i wydało instrukcję otoczenia go przez tegoż delegata troskliwą opieką. Na liście A. Ponińskiego z marca 1937 wymieniany jest jako więzień łagrów na Sołówkach.

Ks. Opolski został aresztowany w łagrze na wyspach sołowieckich i 25.11.1937 przez specjalną trojkę UNKWD obwodu leningradzkiego skazany na karę śmierci.

 

Ks. Ignacy Opolski został rozstrzelany 8.12.1937 r. w więzieniu sołowieckim. Ojciec jego był także więziony, a matka, staruszka, została wyrzucona z rodzinnego domu i pozostała bez żadnych środków utrzymania.