KATOLICY.EU

Ks. Antoni Piotrowski, kapelan AK.

 

Antoni Piotrowski ur. się 14.11.1910 r. w Jędrzejowie koło Kielc w rodzinie kolejarza. W 1915 r. z powodu nadciągających wojsk niemieckich, został ewakuowany wraz z rodzicami do Witebska. Po pięciu latach powrócił do Jędrzejowa, gdzie ukończył gimnazjum. W 1929 r. przeniósł się do Włodzimierza Wołyńskiego. Tu po trzech latach zdał maturę typu klasycznego, po czym ukończył szkołę Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Następnie wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Łucku. W 1937 r. przyjął święcenia kapłańskie.

Ks. Piotrowski podjął posługę duszpasterską jako wikary w parafii św. Stanisława w Kowlu. W 1940 r. został administratorem parafii. Kiedy w 1943 r. ukraińscy nacjonaliści rozpoczęli masowe pogromy ludności polskiej, organizował w Kowlu pomoc dla uciekinierów. Jego akcję wsparła złotem miejscowa gmina żydowska.

Ks. Piotrowski dział w konspiracyjnych strukturach AK. 15.01.1944 r. został kapelanem i szefem służby duszpasterskiej 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK w stopniu podpułkownika. Posługiwał się wówczas pseudonimem „Prawdzic”. Uczestniczył w ciężkich walkach liczącej 7 300 żołnierzy jednostki z wojskami niemieckimi w rejonie Kowla, Włodzimierza Wołyńskiego i Lubomla. Jego biograf Wnukowa pisała: Podczas tych ciężkich dni ks. <Prawdzic> był w pierwszej linii, dodawał otuchy, niósł ostatnią posługę duchową konającym żołnierzom. Często widziano go w polowym szpitalu, jak troszczył się o rannych niosąc pociechę i duszpasterskie błogosławieństwo.

Ks. ppłk Piotrowski przeszedł cały szlak bojowy 27 Wołyńskiej DP zakończony zdobyciem Kocka, Firleja i Lubartowa 21.07.1944 r.

Kiedy zwycięskie oddziały Czerwonej Armii, rozbroiły żołnierzy 27 wołyńskiej Dywizji Piechoty AK, ks. ppłk Piotrowski uniknął aresztowania i z grupą oficerów wyruszył w kierunku Warszawy. 26.07.1944 r. został aresztowany w Świdrze koło Otwocka i wywieziony do Brześcia. Stąd po trzech tygodniach trafił do obozu dla żołnierzy AK w Riazaniu nad Oką.

Ks. ppłk Piotrowski przebywał w sowieckich łagrach dla żołnierzy AK w Riazaniu, Diagilewie i Griazowcu. W tym ostatnim, dzięki swej odwadze, zdobył zgodę władz obozowych na publiczne odprawiania nabożeństw i głoszenie kazań. 29.11.1947 r. wraz z innymi więźniami powrócił do Polski.

W kraju ks. Piotrowski osiedlił się w Warszawie. Najpierw posługiwał jako katecheta w trzech szkołach podstawowych, liceum pedagogicznym i średniej szkole handlowej. Następnie został kapelanem domu sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi w Czerwonym Dworze koło Warszawy i katechetą w miejscowej szkole. Latem 1948 r. podjął posługę jako wikary w parafii św. Stanisława na Woli i katecheta. Po roku został mianowany kapelanem szpitala na Woli. Aby być dostępnym na każde wezwanie chorych, często nocował w małym przyszpitalnym pokoiku. W 1954 r. podjął studia w zakresie historii sztuki Kościelnej na Akademii Teologii Katolickiej.

 

Ks. ppłk Antoni Piotrowski zm. 28.03.1988 r. w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu na Woli. Był odznaczony Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem zasługi z Mieczami i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.