KATOLICY.EU

Sługa Boży ks. Jan Trojgo, duszpasterz Polaków w ZSRR.

 

Jan Trojgo ur. 30.12 1880 r. w kolonii Porgalino, w powiecie Sokółka w rodzinie chłopskiej. Po skończeniu gimnazjum w Grodnie, wstąpił do metropolitalnego seminarium duchownego w Petersburgu. Po jego ukończeniu został skierowany na studia w miejscowej Akademii Duchownej. Naukę uwieńczył stopniem kandydata teologii uzyskanym w 1908 r. Święcenia kapłańskie otrzymał w Wilnie w 1906 r. z rąk ówczesnego biskupa wileńskiego Edwarda Roppa.

Ks. Trojgo był w latach 1908-1910 katechetą w szkołach średnich w Mohylewie. W 1910 r. został przeniesiony do Petersburga i mianowany wykładowcą w seminarium duchownym. W 1914 r. został powołany na pracownika Metropolitalnej Kurii Mohylewskiej, a następnie jej kanclerza. Był członkiem Rady Administracyjnej Archidiecezji, sądu biskupiego oraz prezesem Rady Gospodarczej Kolegium Duchownego. W latach 1916-1917 był także katechetą w 4 żeńskich gimnazjach petersburskich. W tym czasie redagował i wydawał w Petersburgu dwutygodnik „Życie Kościelne. Pismo Dwutygodniowe Duchowieństwa Mohylewskiego i Mińskiego", będący kontynuacją ukazujących się od 1909 r. „Wiadomości Archidiecezjalnych".

Ks. Trojgo aresztowany w marcu 1923 r., razem z 13 księżmi z Petersburga z abpem Janem Cieplakiem na czele, został w pokazowym procesie w Moskwie skazany na 3 lata więzienia oraz pozbawienie praw na ten sam okres. Polskie MSZ w liście z 2.05.1923 zwracało się do posła RP w Moskwie o podjęcie kroków celem uzyskania jego zwolnienia jako optanta polskiego.

W 1926 r., po odbyciu wyroku, ks. Trojgo został rezydentem w parafii św. Stanisława w Leningradzie, a następnie jej administratorem. Aresztowany w nocy z 14 na 15.01.1927,razem z 3 innymi księżmi został zamknięty w więzieniu przy ul. Szpalernej. Oskarżony o szpiegostwo na rzecz mocarstw zagranicznych i zaocznie został skazany w Moskwie na 5 lat łagrów. Do łagru na Wyspach Sołowieckich przybył 26.11.1930. W 1 poł. 1930 r. i później pracował w grupie 32 księży katolickich na wyspie Anzer. Współwięzień ks. Adolf Filippa pisał 20.06.1930 r. w skardze skierowanej do władz ZSRR: Nas, księży, niemal wszystkich już starszych lub inwalidów, zwykle zmuszają do najcięższych robót, jak np. kopanie rowów pod fundamenty budów, wydobywanie ciężkich głazów, kopanie zimą zamarzniętej ziemi, wożenie różnych rzeczy na odległość 15 km; część tej drogi trzeba było pokonywać morzem, gdzie słona woda morska przesiąkała przez obuwie i przemaczała nogi.

W 1932 r. władze więzienne w łagrze na wyspie Anzer wykryły jakoby nielegalną <wspólnotę>. W konsekwencji wdrożonego w tej sprawie śledztwa  oskarżono wszystkich więzionych księży o stworzenie pod kierunkiem księży Donata Nowickiego i Franciszka Bujalskiego zwartego ugrupowania antysowieckiego, którego członkowie systematycznie prowadzili antysowiecką agitację wśród masy roboczej więźniów, organizowali tajne odprawianie nabożeństw i obrzędów religijnych (spowiedzi i Komunii św.), tajnie zajmowali się przygotowywaniem wina (samogonu) i wywierali wpływ na innych więźniów-katolików poprzez rozdawanie pomocy pieniężnej z sum otrzymywanych od swych współwyznawców i organizacji oraz w postaci przekazów pieniężnych, prowadzili rozmowy na tematy religijne werbując w ten sposób zwolenników w łagrze.

 9.07.1932 r. zarząd USŁag odnośnie ks. Trojgo postanowił: Trzymać pod strażą, przedstawić oskarżenie z art. 58-10 KK i skierować do dyspozycji OO PP OGPU w LWO. Podczas przesłuchań wywierano nań presję, by zrezygnował z kapłaństwa i wiary w Boga. Na przesłuchaniu w 1932 r. mówił: Uważam się za głęboko wierzącego, przekonanego katolika i kapłana. Dla moich przekonań jestem gotowy poświęcić moje życie Pod wpływem wyczerpania popadł w ciężki rozstrój nerwowy i dostał pomieszania zmysłów. Wysłany do Leningradu, przybył tam 22.07.1932 r., po czym został umieszczony w szpitalu więzienia śledczego.

 

Ks. Jan Trojgo zm. 11.08.1932 r. na skutek wylewu krwi do mózgu w Leningradzie. Miał zostać pochowany potajemnie na cmentarzu Preobrażeńskim w Leningradzie pod nazwiskiem Samarin Piotr Siemionowicz.

W 2002 r. rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny.