KATOLICY.EU

Ks. Michał Woroniecki, duszpasterz Polaków w ZSRR.

 

         Michał Woroniecki ur. się 23.12.1908 r. w Nowej Wilejce w rodzinie inteligenckiej. W czasie I wojny światowej wraz z rodzicami został ewakuowany do Petersburga. Po zakończeniu działań wojennych, powrócił wraz z rodzicami do Nowej Wilejki, gdzie podjął naukę w szkole prowadzonej przez ks. Misjonarzy. W 1924 r. zgłosił się do Niższego Seminarium Duchownego ks. Misjonarzy w Wilnie. Po czterech latach nauki przeniósł się do szkoły średniej w Krakowie, gdzie w 1931 r. uzyskał maturę. Następnie wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego ks. Misjonarzy. W 1935 r. przyjął święcenia kapłańskie.

Pierwszą palcówką ks. Woronieckiego była parafia św. Krzyża w Warszawie. Po roku został przeniesiony do Krakowa, gdzie wykładał matematykę i geografię w niższym seminarium duchownym. W 1937 r. został kapelanem w szpitalu we Lwowie. Posługiwał w nim do zajęcia miasta przez wojska sowieckie. We Lwowie przeżył okupację sowiecką a następnie niemiecką. Po włączeniu polskich ziem wschodnich do ZSRR, nie zdecydował się na wyjazd wraz z repatriantami. W grudniu 1945 r. został proboszczem w parafii Łysków na Wileńszczyźnie.

25.09.1949 r. ks. Woroniecki został aresztowany przez agentów MGB w Brześciu n. Bugiem, po zarzutem przechowywania literatury antysowieckiej oraz prowadzenia propagandy przeciwko kołchozom. 13.07.1949 został skazany przez Trybunał Wojenny MWD obwodu brzeskiego na 25 lat łagrów, pozbawienie praw obywatelskich na 5 lat i konfiskatę majątku. Prowadzący śledztwo oficer MGB Matwiejewicz powiedział do niego: Wyślę cię do kopalni miedzi, popracujesz tam dwa lata i zdechniesz.

Ks. Woroniecki trafił do łagru Dżeskazgan-Rudnik w Kazachstanie. Wraz z innymi uwięzionymi tu księżmi prowadził ukryte życie religijne. Pierwszą mszę św. w ukryciu doprawił w Boże Narodzenie 1949 r. Potem takich eucharystii sprawował jeszcze 840.

Ks. Woroniecki odzyskał wolność w lipcu 1956 r. Powrócił na teren republiki białoruskiej i we wrześniu 1956 r. został proboszczem w parafii Różana, gdzie ocalała zaledwie garstka katolików. Ponieważ był to jedyny kościół katolicki w okolicy, przybywali do niego wierni z miejscowości odległych nieraz nawet o kilkadziesiąt kilometrów. Jako aktywność duszpasterska sprowadzała na niego różne szykany. M.in. był karany grzywnami za spowiadanie dzieci i przygotowanie ich do pierwszej komunii świętej. W latach 60-tych XX wieku mógł odprawiać Mszę św. tylko w niedzielę i jeden w tygodni dzień powszedni.

W 1958 r. ks. Woroniecki wystąpił do sądu rehabilitację. Sąd uwolnił go z części zarzutów i zmniejszył wyrok do 5 lat pozbawienia wolności.

Ks. Woroniecki przepracował w Różanej 34 lata. Prace duszpasterską łączył z pasją kolekcjonerską. Jej efektem było stworzone przy kościele unikatowe muzeum, w którym zgromadził najcenniejsze przedmioty z zamkniętych, przeznaczonych na zniszczenie kościołów. Niektóre z eksponatów pochodzą nawet z XVII w. Prawdziwymi rarytasami są zwłaszcza ornaty wykonane z pasów słuckich.

W 1990 r., po erygowaniu diecezji grodzieńskiej, bp Tadeusz Kondrusiewicz mianował ks. Woronieckiego oficjałem sądu biskupiego w Grodnie. Rok później został wikariuszem generalnym diecezji grodzieńskiej. W 1991 r. podjął wykłady języka greckiego, ascetyki i lektury biblijnej w grodzieńskim seminarium duchownym. Jednocześnie był ojcem duchowym alumnów. Jego gorliwość zyskał mu olbrzymi szacunek i autorytet wśród alumnów.

 

Ks. Michał Woroniecki zm. 10.06.1998 r. w Grodnie. Jego pogrzeb stał się wielką manifestacją religijną i patriotyczną. Spoczął na cmentarzu bernardyńskim w Grodnie.