WWW.KATOLICY.EU

Ks. płk Stanisław Sinkowski, dziekan I Korpusu Polskiego.

         Stanisław Sinkowski ur. 3.01.1890 r. w Sanoczku k. Sanoka. Po ukończeniu Gimnazjum humanistycznego w Sanoku, wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu. Jako kleryk prowadził akcję niepodległościową w podprzemyskich wsiach: Kuńkowce i Ostrów, organizował koła amatorskie, przedstawienia, odczyty i naukę musztry. W 1913 r. przyjął święcenia kapłańskie.

         Ks. Sinkowski rozpoczął pracę duszpasterską jako wikariusz w parafii Jasień. W pobliskich Ustrzykach Dolnych był prefektem. Jednocześnie działał w towarzystwie Szkoły Ludowej. Latem 1917 r. został powołany do służby wojskowej w armii austriackiej jako feldsuperior. Od 1.09.1917 r. służył w batalionie zapasowym 90 pułku piechoty w Jiczynie . Był kapelanem w szpitalach polowych w okręgu Litomierzyce na terenie Czech. Prowadził działalność patriotyczną wśród polskich żołnierzy. Za kazanie wygłoszone 3.03.1918 r. stanął do raportu karnego. W październiku 1918 roku pomagał w przekształcaniu batalionu zapasowego 90 pułku piechoty w Jiczynie na oddział Wojska Polskiego, który po reorganizacji, jako 14 pułk piechoty, którego został kapelanem,  przybył do Jarosławia i pod koniec roku wyruszył na front w wojnie polsko-ukraińskiej.

         W grudniu 1918 r. ks. Sinkowski z 3 kompanią podczas walk pod Lubaczowem szedł w tyralierze z atakującymi żołnierzami, opatrywał i wynosił rannych, pomagał strzelającym, wygłaszał przemówienia zagrzewając żołnierzy do walki i służył jako kapłan. Za udział w wojnie polsko-ukraińskiej otrzymał Krzyż Walecznych. Jako kapelan 14 pułku piechoty walczył w wojnie polsko – bolszewickiej. Wyróżnił się w walkach, w pierwszej linii nad Sanem. Koło stacji kolejowej Białokorowicze konno udał się do oddziału atakującego, aby żołnierzom dodać animuszu. Dwukrotnie był przedstawiany do odznaczenia Krzyżem Virtuti Militari (za walki w 1918 i w 1920 r.), który otrzymał w 1921 roku. W uzasadnieniu napisano: W czasie walk wiosennych nad rzeką Uborły w 1920 roku, 14 pułk piechoty trzymał odcinek Olewsk. 23.03.1920 r. bolszewicy uderzyli wczesnym rankiem na przyczółek mostowy, starając się nas rozbić i utorować sobie drogę do Sarn. Ówczesny kapelan pułku ks. Sinkowski przez cały czas walki znajdował sił się na pierwszej linii wśród żołnierzy, zachęcając ich do walki i świecił im przykładem odwagi i męstwa. Ponieważ ks. Sinkowski był przez żołnierzy bardzo lubianym, jego przykład działał na żołnierzy bardzo dodatnio. Ks. Sinkowski był zawsze w pierwszej linii wśród żołnierzy we wszystkich bitwach, zachęcając ich do walki i dając im przykład poświęcenia i odwagi.

         Po zakończeniu działań wojennych. Ks. Sinkowski posługiwał jako kapelan 14 pułku piechoty w Starogardzie. W 1924 r. został skierowany do Katowic, gdzie utworzył pierwszą na Górnym Śląsku parafię wojskową. W ciągu trzech lat zbudował, według projektu Leona Dietza d’Army i Jana Zarzyckiego w stylu funkcjonalizmu, kościół garnizonowy św. Kazimierza w Katowicach. Był także kapelanem hufca ZHP w Katowicach oraz wszystkich miejscowych organizacji paramilitarnych. Należał do zarządu Ligii Morskiej i Kolonialnej Okręgu Zagłębia Węglowego. W 1934 r. został Kapelanem Garnizonu Toruń przy kościele pw. Św. Katarzyny.

         W czasie kampanii wrześniowej ks. jako Delegat Biskupa Polowego, wchodził w skład Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego z Naczelnym Wodzem – Marszałkiem Polski Edwardem Rydzem-Śmigłymi oraz z Naczelnym Komisarzem Cywilnym – płk. Wacławem Kostkiem-Biernackim. 18.09.1939 r. wraz z wodzem Naczelnym przekroczył granicę z Rumunią, gdzie został internowany w obozie w Tulcea. Potem trafił do obozu w Babadag, gdzie był kapelanem polskich lotników, którym ułatwiał ucieczki z obozu. W kwietniu 1940 r., jako jeden z ostatnich kapelanów, uciekł do Francji. Po zajęciu Francji przez dywizje Wermachtu, przedostał się do Wielkiej Brytanii. W lutym 1941 r. został szefem duszpasterstwa I Korpusu Polskiego w Szkocji.

 

         Ks. płk Sinkowski zm. 20.10.1942 r. w Perth w Szkocji. Został pochowany na cmentarzu w Wellshill. Był odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi oraz Medalem Dziesięciolecia odzyskania niepodległości.